Αλλαγή πλεύσης ή τακτικός ελιγμός; Αυτό είναι το «ερώτημα του ενός εκατομμυρίου» στο Ισραήλ – αν και δεν είναι το μοναδικό των ημερών.
Τι οδήγησε, λοιπόν, τον Ντόναλντ Τραμπ στην αναβολή της επίθεσης κατά του καθεστώτος του Ιράν; Ήταν αναβολή; Μήπως ήταν ακύρωση; Ή μήπως, όπως κάποιοι εκτιμούν ήταν μέρος του σχεδίου ούτως ώστε το καθεστώς να θεωρήσει ότι οι ΗΠΑ υπέκυψαν στην πίεση των συμμάχων τους στην περιοχή – πλην του Ισραήλ – και να διευκολύνουν τις μελλοντικές πολεμικές επιχειρήσεις;
Λιγότερες πιθανότητες μοιάζει να έχει το σενάριο της ακύρωσης. Με όσα προηγήθηκαν και με το γόητρο του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να διακυβεύεται – μετά που διαφάνηκε ότι το καθεστώς των μουλάδων όχι μόνο δεν είχε «σταματήσει να σκοτώνει διαδηλωτές», όπως είχε πει ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά τους εξόντωνε μαζικά πλέον – η μοναδική περίπτωση να ίσχυε κάτι τέτοιο θα ήταν εάν το καθεστώς μετρούσε μέρες.
Και αυτό δεν ισχύει. Το οξύμωρο όσο και περιέργως λογικό μαζί, είναι πως το καθεστώς, μακροπρόθεσμα ίσως και… πολύ μεσοπρόθεσμα, δεν μπορεί να επιβιώσει. Η οικονομία, όπως είδαμε και χθες, δεν μπορεί να ανακάμψει, το snapback των διεθνών κυρώσεων και επιπρόσθετα οι νέες Αμερικανικές κυρώσεις δεν αφήνουν τέτοια περιθώρια ενώ, το πιο ενδεικτικό είναι πως με τα πρόσφατα – ούτε καν τα σημερινά πλέον – δεδομένα, το καθεστώς του Ιράν χρειάζοταν την τιμή του Brent στα 126 δολλάρια το βαρέλι, την ώρα που η τιμή του είναι μόλις 60 δολάρια και, από αυτά, ένα μεγάλο μέρος καταλήγει στην τρύπα της διαφθοράς και τους μεσάζοντες.
Όμως μιλάμε για ένα εγκληματικό όσο και παρανοϊκό καθεστώς το οποίο στελεχώνεται από φανατικούς και, ακόμη χειρότερα, απευθύνεται σε τέτοιους. Για να κρατήσει τη βάση του και να αποφύγει διαρροές, ειδικά στα σώματα ασφαλείας και τον κρατικό μηχανισμό ο οποίος επίσης πλήγηκε πολύ σκληρά από την κατάρρευση της οικονομίας και τον εκμηδενισμό σχεδόν της αξίας των – εξασφαλισμένων έστω – μισθών του, το καθεστώς πρέπει να δείξει πυγμή. Η οποία εν προκειμένω μεταφράζεται σε περισσότερη τυραννία και περισσότερο αίμα.
Η Τεχεράνη, θέλοντας και μη, έχει αρχίσει να διαπράττει τέτοια λάθη.
Σήμερα, με ανακοίνωσή της κάλεσε όσους «παρασύρθηκαν» και έλαβαν μέρος στις διαδηλώσεις να παρουσιαστούν αυτοβούλως για να υποστούν ελαφρότερη τιμωρία από αυτήν που τους περιμένει αν δεν το πράξουν. Με απλά λόγια: σας έχουμε ταυτοποιήσει, εάν δεν θέλετε να σας εκτελέσουμε ελάτε να σας βασανίσουμε και να σας βάλουμε φυλακή.
Πολλοί θα ανακαλύψουν ότι τελικά ήταν «εχθροί του Θεού», όπως τους αποκαλεί η συμμορία του Χαμενέι και θα πεθάνουν μυστηριωδώς ή θα οδηγηθούν στην αγχόνη και αυτοί.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον τρομακτικό τελικά αριθμό των νεκρών – υπάρχουν αναφορές και για 16,000 άτομα – αλλά και τις βιαιότητες που με κάθε βεβαιότητα θα δούμε ίσως και τις ερχόμενες μέρες δεν δίνουν απλώς την ευκαιρία στις ΗΠΑ να παρέμβουν. Τις πιέζουν να το πράξουν.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνά κανείς ότι ένα άλλο σενάριο λέει πως η αναβολή οφείλεται σε παράκληση του ίδιου του Βενιαμίν Νετανιάχου λόγω κάποιων ζητημάτων που αφορούσαν τα αποθέματα αναχαιτιστικών πυραύλων. Κάτι που μάλλον σκοτώνει το σασπένς στην ιστορία αλλά τουλάχιστον προσφέρει ένα ασφαλές πεδίο για προβλέψεις, για τη συνέχεια.
Σίγουρα όχι μετά από αυτήν.
Μιλώντας για τη συνέχεια, και τα κράτη της περιοχής, μια από τις μεγαλύτερες ανησυχίες καταγράφεται στο μοναδικό ίσως κράτος το οποίο αν και έχει αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο έδαφός του, δεν φοβάται ότι μπορεί να χτυπηθεί από τους ιρανικούς πυραύλους: την Τουρκία.
Η σχέση Άγκυρας – Τεχεράνης είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να εξηγήσει κανείς τη σημασία του όρου «λυκοφιλία». Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα μηχανισμός κατανόησης και εξομάλυνσης των πάντων σε χρόνο μηδενικό όταν απειλούνται τα κοινά τους συμφέροντα, πέρα από το ότι δεν υπάρχει επιθετική διάθεση του ενός κράτους προς το άλλο. Διάθεση υπόσκαψης περισσότερο.
Η Τουρκία, λοιπόν, με τίποτα δεν θα ήθελε να δει μια αμερικανική επίθεση, πολλώ δε μάλλον την κατάρρευση του καθεστώτος των μουλάδων. Ο βασικός λόγος είναι και η εξήγηση της πολύ μεγαλύτερης βαρβαρότητας την οποία επέδειξε η Τεχεράνη από τις διαδηλώσεις του 2022 μάλιστα μέχρι σήμερα έναντι των Κούρδων – η Μαχσά Αμινί άλλωστε η 22χρονη κοπέλα την οποία το καθεστώς ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου γιατί δεν φορούσε μαντήλα ήταν Ιρανή κουρδικής καταγωγής.
Η Άγκυρα τρέμει στην ιδέα πτώσης του καθεστώτος διότι υπολογίζει ότι το ιρανικό παρακλάδι του PKK θα το εκμεταλλευθεί για να επιχειρήσει την αυτονόμηση του ιρανικού Κουρδιστάν με αποτέλεσμα το εντός της Τουρκίας PΚΚ να αναθεωρήσει τη συμφωνία κατάθεσης των όπλων. Κάτι το οποίο θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στις σημερινές προσπάθειες της Άγκυρας να διευρύνει την παρουσία της στη Συρία και το οποίο βέβαια θα ενισχύσει σε βάθος χρόνου τη θέση – και την ασφάλεια – του Ισραήλ.
Ο πανικός του Χακάν Φιντάν τις μέρες που προηγήθηκαν του φημολογούμενου χτυπήματος των Αμερικανών στο Ιράν, δείχνει ότι μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στην Τουρκία, καθώς πέρα από ζήτημα των Κούρδων, θα αυξήσει τις ροές προσφύγων τουλάχιστον το πρώτο διάστημα και ενδεχομένως να αποκόψει έναν εξαιρετικά κρίσιμο για την Τουρκία εμπορικό και ενεργειακό διάδρομο από την Κεντρική Ασία στο έδαφός της αλλά και από το ίδιο το Ιράν από το οποίο η Τουρκία εισάγει πολύ μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, εξάγοντας ένα μεγάλο αριθμό προϊόντων ο οποίος συρρικνώνεται και θα συρρικνωθεί πολύ περισσότερο εάν ο Ντόναλντ Τραμπ επιβάλει φορολογία 25% στις χώρες που διατηρούν εμπορικές σχέσεις με το Ιράν.
Παρά τους κινδύνους για την περιοχή, αυτή η διάσταση πρέπει να πολλαπλασιάζει σίγουρα τις δικές μας ευχές ο Τραμπ να προχωρήσει άμεσα στο χτύπημα.
Will Trump Strike? Let's Hope So!
Is Donald Trump shifting gears or simply maneuvering? That's the “million-dollar question” in Israel – although it’s not the only one these days. What led Donald Trump to postpone the attack on the Iranian regime? Was it a postponement? Or a cancellation? Or, as some speculate, was it part of a plan to make the regime believe that the US has succumbed to the pressure of its allies in the region – except for Israel – and to facilitate future military operations? A cancellation seems less likely. With all that has happened and with the reputation of US President Donald Trump at stake – after it became clear that the mullahs’ regime was not only “stopping the killing of protesters,” as Donald Trump had said, but was now massacring them – the only way this could be true would be if the regime was counting its days. And that is not the case. Ironically, the regime, in the long term and perhaps even in the medium term, cannot survive. The economy, as we saw yesterday, cannot recover, the snapback of international sanctions and additional US sanctions leave no room for this, while, most indicatively, with the recent data – not even today’s – the Iranian regime needed Brent to be at $126 a barrel, while the price is only $60, and a large part of that ends up in the hole of corruption and the middlemen. However, we are talking about a criminal and paranoid regime staffed by fanatics and, even worse, addressing such people. To maintain its base and avoid leaks, especially in the security forces and the state apparatus, which has also been severely affected by the economic collapse and the almost complete devaluation of the value of their – even secured – salaries, the regime must show strength. Which in this case translates to more tyranny and more blood. Tehran, willingly or unwillingly, has begun to make such mistakes. Today, in a statement, it called on those who “strayed” and took part in the protests to turn themselves in to receive a lighter punishment than the one awaiting them if they do not. In plain terms: we have identified you, if you don’t want us to execute you, come and let us torture you and put you in prison. Many will discover that they are ultimately “enemies of God,” as the Khamenei gang calls them, and will die mysteriously or be led to the gallows as well. All of this, combined with the terrifying number of deaths – there are reports of 16,000 people – and the violence we will certainly see perhaps in the coming days, does not only give the US the opportunity to intervene. It forces them to do so. It should also not be forgotten that another scenario says that the postponement is due to a request from Benjamin Netanyahu himself.
You Might Also Like
Η τριγλωσσία των ΗΠΑ και τα 7+1 μέτωπα του Ισραήλ: Ο Γαβριήλ Χαρίτος στον «Π» για τη Μέση Ανατολή του 2026
Jan 3
Γιατί το «σχέδιο Βενεζουέλα» του Τραμπ δεν θα λειτουργήσει στο Ιράν
Jan 12
Ο Τραμπ «ζυγίζει» μία πιθανή επέμβαση στο Ιράν-Τα σενάρια
Jan 12
Πόσο σύντομα είναι το «σύντομα» και πώς μπορεί να έρθει;
Jan 13
Το Ιράν είναι ευάλωτο – Τι θα κάνουν οι ΗΠΑ;
Jan 14