Entrapment in Applause

Ένα κράτος που είναι έτοιμο να χάσει την αξιοπρέπειά του είναι θέμα χρόνου να χάσει και τα όποια ψήγματα ήθους του έχουν απομείνει
Όταν την περασμένη βδομάδα τα δημοσκοπικά ευρήματα καταδείκνυαν πως το επίμαχο βίντεο είχε προκαλέσει σημαντικές ρωγμές στην εικόνα του Προέδρου, μία διαρροή στην κυπριακή επικαιρότητα δημιουργούσε την ελπίδα στο Προεδρικό πως θα μπορούσε να αλλάξει για λίγο η ατζέντα της συζήτησης.
Αφορούσε την πρόσκληση συμμετοχής της Κυπριακής Δημοκρατίας στο νέο εγχείρημα του Ντόναλντ Τραμπ. Ένα «Συμβούλιο Ειρήνης» όπως το αποκαλούσε το οποίο στην ουσία υπόσκαπτε τον ρόλο των Ηνωμένων Εθνών. Και νομιμοποιούσε εμμέσως τις απαράδεκτες πρακτικές του Αμερικανού Προέδρου, που καταστρατηγούν πλέον το διεθνές δίκαιο.
Για την κυβέρνηση ωστόσο όλο αυτό ήταν μία ευκαιρία μετατόπισης της συζήτησης από το περιβόητο βίντεο και γιατί όχι, μία ακόμη ευκαιρία να κερδίσει πόντους στο εσωτερικό. Ενδεικτικό, ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης, το παρουσίασε ως επιβεβαίωση του σημαντικού ρόλου της Κύπρου στην Μέση Ανατολή. Παραβλέποντας βολικά ότι είχαν προσκληθεί ακόμη 60 κράτη. Και αγνοώντας επιδεικτικά ότι στο εκτελεστικό συμβούλιο του εν λόγω εγχειρήματος, μέλος θα ήταν η Τουρκία.
Μία κοντόφθαλμη και υπερφύαλη προσέγγιση, που στόχο είχε το πρόσκαιρο χειροκρότημα στο εσωτερικό και που τελικά γύρισε μπούμερανγκ στην κυβέρνηση όταν αποκαλύφθηκαν οι επιδιώξεις Τραμπ. Φουσκώνοντας γεγονότα, μεγαλοποιώντας καταστάσεις και επιχειρώντας να παραπλανήσει την κοινή γνώμη. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που συνέβη. Ενδεικτικό το σημαντικό τηλεφώνημα που λάμβανε λίγο μετά την εκλογή του για τον διορισμό αξιωματούχου της Ε.Ε διαρρέοντας ονόματα όπως ήταν η Μέρκελ και ο Ντράγκι. Άλλοτε αποκαλύπτοντας πως εν τω μέσω του προεκλογικού στις ΗΠΑ, κάποιος στενός συνεργάτης του Τραμπ τον επισκέφτηκε και συζήτησε μάλιστα μαζί του τους πιθανούς υπουργούς άμυνας και εξωτερικών. Και άλλοτε αποκαλύπτοντας κατά την διάρκεια των επικρίσεων για τους χειρισμούς στο υδατικό, πως ο ίδιος με την συμβολή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έλυσε το υδατικό.
Ένα είδος μεγαλοϊδεατισμού μας ακολουθούσε και η αίσθηση δυστυχώς πως είμαστε μεγαλύτεροι από την ίδια την σκιά μας. Αν ο Πρόεδρος θέλει να παρουσιάσει στο εσωτερικό το Συμβούλιο της Ειρήνης ως ένα εγχείρημα που τείνει να αναβαθμίσει τον ρόλο της Κυπριακής Δημοκρατίας, να στείλει το μήνυμα πως ο Ντόναλντ Τραμπ μας αντιμετωπίζει ως ένα βασικό σύμμαχο, είναι ένα. Το φλερτ όμως με τέτοιου είδους εγχειρήματα, που υποσκάπτουν τα Ηνωμένα Έθνη, η πλήρης πρόσδεση σε ηγέτες που καταστρατηγούν πλήρως το διεθνές δίκαιο, δεν είναι μόνο κοντόφθαλμη. Είναι βαθιά υποκριτική και επικίνδυνη.
Η Κυπριακή Δημοκρατία έκτισε την εξωτερική της πολιτική βασισμένη στο διεθνές δίκαιο, βασισμένη στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Ας μην αυτοαναιρεθεί πλήρως σήμερα. Γιατί δε μπορεί να κουνά το δάκτυλο στη διεθνή κοινότητα απαιτώντας να τιμωρήσει την Τουρκία για την εισβολή και την κατοχή και την ίδια στιγμή να σφυρίζει αδιάφορα μπροστά στο τι συντελείται στη Γάζα από το Ισραήλ. Δεν μπορεί να μιλά για κυριαρχία των κρατών και την ίδια στιγμή να σιωπά απέναντι στις επικίνδυνες επιδιώξεις του Αμερικανού Προέδρου.
Υπάρχουν θέσεις αρχών, διεθνείς συμβάσεις και σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και αυτά δεν μπορούν να αναιρεθούν από τις όποιες ψευδαισθήσεις περί συμμαχιών. Υπάρχει όμως και κάτι που λέγεται αξιοπρέπεια. Ένα κράτος που είναι έτοιμο να χάσει την αξιοπρέπειά του είναι θέμα χρόνου να χάσει και τα όποια ψήγματα ήθους του έχουν απομείνει. Και αυτό, ιστορικά δεν τελειώνει ποτέ καλά.