Minneapolis as a Laboratory of Authoritarianism

Στη Μινεάπολη, μέσα σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες, δύο επιχειρήσεις των ομοσπονδιακών δυνάμεων κατέληξαν σε εν ψυχρώ εκτελέσεις (φόνους) πολιτών.
Στις 7 Ιανουαρίου σκοτώθηκε η Ρενέ Γκουντ από αξιωματικό του ICE και προχθές ακολούθησε ο θάνατος του Άλεξ Πρέτι, 37 ετών, νοσηλευτή σε μονάδα εντατικής θεραπείας, στη διάρκεια επιχείρησης στους δρόμους της πόλης.
Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν αμφισβητεί ότι το κράτος οφείλει να ελέγχει την παράνομη μετανάστευση. Είναι υποχρέωση και όχι κάποιο ιδεολογικό καπρίτσιο. Όμως υπάρχει μια σαφής γραμμή που ξεχωρίζει την έννομη τάξη από τον πανικό. Η διαφορά ανάμεσα στην επιβολή του νόμου και στην τρομοκρατία δεν είναι μια θεωρητική συζήτηση.
Το κράτος που έχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας, δεν μπορεί να αυθαιρετεί και οφείλει να λογοδοτεί, να επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση, να περιορίζεται στα σαφή όρια της νομιμότητας, να σέβεται την αναλογικότητα και να θυμάται ότι απέναντί του δεν έχει στόχους, αλλά ανθρώπους.
Στην υπόθεση Πρέτι, η κυβέρνηση Τραμπ επιμένει να χρησιμοποιεί την γλώσσα της αυτοδικαίωσης. Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας μίλησε για «αμυντικούς πυροβολισμούς» και περιέγραψε το πλήθος ως «ταραξίες» που δήθεν επιτέθηκαν σε αστυνομικούς, την ώρα που τοπικοί αξιωματούχοι ζητούσαν απαντήσεις και πρόσβαση στα στοιχεία.
Όταν οι ομοσπονδιακές αρχές ερευνούν τον εαυτό τους, ο πολίτης νιώθει ότι το δικαστήριο στήθηκε ήδη, εκδίδοντας απόφαση πριν ακουστεί ο πρώτος μάρτυρας.
Η αντίδραση του Ντόναλντ Τραμπ δεν αποτελούσε έκκληση για νηφαλιότητα, αλλά έριξε λάδι στη φωτιά. Σε ανάρτηση του, κατηγόρησε τον κυβερνήτη και τον δήμαρχο ότι «υποκινούν εξέγερση» και απαίτησε να «αφήσουν τους γενναίους πατριώτες του ICE να κάνουν τη δουλειά τους», βαφτίζοντας ευθέως τις δολοφονίες και τον αυταρχισμό ως πατριωτικό καθήκον.
Όταν ο Πρόεδρος μιας χώρας μιλάει έτσι για ένα αστυνομικό όργανο, δεν στέλνει μήνυμα πειθαρχίας, αλλά ασυλίας στην διάπραξη εγκλημάτων. Και η ασυλία, σε ένα τέτοιο περιβάλλον οργής είναι σίγουρο πως θα οδηγήσει και σε τρίτη και τέταρτη «πατριωτική» δολοφονία.
Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν σύνορα. Ουδείς αμφισβητεί πως θα έχουν. Το διακύβευμα είναι αν θα διαφυλάξουν αυτά τα σύνορα με νομιμότητα και αυτοσυγκράτηση.
Η Δύση δεν πείθει επειδή είναι τέλεια, πείθει επειδή διαθέτει μηχανισμούς αυτοδιόρθωσης, ανεξάρτητους θεσμούς και έλεγχο της κρατικής αυθαιρεσίας. Αν αυτά παραχωρηθούν με την ατάκα «κάντε τη δουλειά σας», τότε οι δικτάτορες όπου γης κερδίζουν χωρίς να ρίξουν σφαίρα. Θα δείχνουν τη Μινεάπολη και θα χαμογελούν αυτάρεσκα, καθώς η Αμερική, αντί να είναι σημείο αναφοράς, θα έχει καταστεί παράδειγμα προς αποφυγή. Οι ΗΠΑ διολισθαίνουν επικίνδυνα σε μια κατάσταση όπου ο φόβος αντικαθιστά τη δικαιοσύνη και η αυθαιρεσία βαφτίζεται «καθήκον».
Εάν η αμερικανική κοινωνία αποδεχθεί ότι η ζωή ενός πολίτη (ανεξαρτήτως του νομικού του καθεστώτος) δεν έχει καμία αξία μπροστά στην επιβολή του νόμου, όπως τον έχει στο μυαλό του ο Τραμπ, τότε η δημοκρατία έχει ήδη ηττηθεί. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξει αντίδραση, αλλά πόσο βίαιη θα είναι αυτή όταν η κοινωνική πίεση φτάσει στα όρια της