Της
Μπισάν Ιμπραχήμ
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, με την απόρριψη των ανησυχιών για τις οικονομικές συνέπειες του «διαρκούς πολέμου» του ιμπεριαλισμού, ανέδειξε ακόμη πιο καθαρά τον κυνισμό της πολιτικής του, όταν χαρακτήρισε τις επιπτώσεις του τελευταίου πολέμου κατά του Ιράν ως «ένα πολύ μικρό τίμημα» για μια στρατηγική αλλαγής καθεστώτος που πλέον αποδεικνύεται εμφανώς αποτυχημένη.
Αν ο Τραμπ πίστευε ότι θα μπορούσε να εξαναγκάσει την ιρανική κυβέρνηση σε συμμόρφωση, (όπως κατά την άποψή του πέτυχαν οι ΗΠΑ με τη Βενεζουέλα), τώρα αποδεικνύεται πως έκανε σοβαρό λάθος.
Ο δεύτερος, θεωρητικός του στόχος είναι η συρρίκνωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Το ζήτημα αυτό βρισκόταν ήδη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ… συνομιλίες που διεξάγονταν την ίδια στιγμή που η αμερικανική πολεμική μηχανή προετοίμαζε τα πλήγματα και ενώ οι βόμβες και οι πύραυλοι άρχιζαν να σκοτώνουν Ιρανούς.
Όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ δεν μπορούν να βασίζονται στην εμπιστοσύνη, ούτε ότι αποκλείουν τη χρήση στρατιωτικής βίας. Ταυτόχρονα, ακόμη και οι «σύμμαχοι» των ΗΠΑ συνειδητοποιούν ότι, ακόμη κι αν δεν σχεδιάζεται άμεσα στρατιωτική δράση εναντίον τους, η Ουάσινγκτον είναι απολύτως πρόθυμη να χρησιμοποιήσει ισχυρά οικονομικά μέσα πίεσης για να επιβάλει τη βούλησή της.
Ο πόλεμος αυτός δεν εξελίσσεται όπως τον είχαν σχεδιάσει ο Νετανιάχου και ο Τραμπ. Και οι άρχουσες τάξεις της περιοχής, που θεωρούσαν ότι η παρουσία αμερικανικών βάσεων στο έδαφός τους αποτελούσε εγγύηση ασφάλειας, διαπιστώνουν τώρα ότι στην πραγματικότητα τις μετατρέπει σε στόχους.
Στη δυτική Ασία, η μακροπρόθεσμη στρατηγική των ΗΠΑ υπήρξε η ανάδειξη ενός στρατιωτικοποιημένου Ισραήλ σε βασικό άξονα προβολής ισχύος.
Το αποτέλεσμα; Η δημιουργία μιας μόνιμης έντασης, όπου η ροή υδρογονανθράκων προς τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο διασφαλίζεται μέσω ενός πλέγματος αλληλοεξαρτώμενων συμμαχιών. Ένα σύστημα που έχει εντάξει τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη (με εξαίρεση το Ιράν) σε έναν ιμπεριαλιστικό μηχανισμό «προστασίας», όπου η αμερικανική στρατιωτική μηχανή λειτουργεί ως μαφία, με τον Τραμπ στο ρόλο του Αλ Καπόνε.
Την ίδια στιγμή, καθώς ο Κιρ Στάρμερ δένει τη Βρετανία ακόμη πιο στενά στο άρμα της πολεμικής κλιμάκωσης (τόσο στη δυτική Ασία όσο και στην ανατολική Ευρώπη) και με τις Βάσεις να μετατρέπονται σε κόμβους έντονης στρατιωτικής δραστηριότητας, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι και οι Βάσεις του ΝΑΤΟ καθιστούν και εμάς στόχο.
Πρέπει όμως να προσέξουμε πως η εμπλοκή της Βρετανίας έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στην πολιτική κουλτούρα τόσο της ίδιας, όσο και του… Ισραήλ. Στο Ισραήλ καλλιεργεί μια κοινωνία που κανονικοποιεί την απανθρωποποίηση των «εχθρών», ενώ στη Βρετανία ενισχύεται η στήριξη προς τη Μέση Ανατολή.
Στη δυτική Ασία βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στις ελίτ που ευθυγραμμίζονται με τις ΗΠΑ και στους λαούς, με το τίμημα του πολέμου να το πληρώνουν οι εργαζόμενοι… εκεί με αίμα και εδώ με μια διαρκή κρίση κόστους ζωής, που θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο πέρα από τις ήδη ανακοινωμένες αυξήσεις στην ενέργεια.
“A Small Price to Pay”… Until the Bill Comes Due!
Donald Trump, former US President, describes the consequences of his policy towards Iran as “a very small price to pay” for achieving regime change, a strategy that is proving unsuccessful. The author of the article argues that this approach is cynical and that negotiations with the US cannot be based on trust, as the country is willing to use military force and economic pressure to impose its will. The article analyzes that this war is not unfolding as planned by Trump and Netanyahu, and that countries in the region that relied on US protection are now realizing that these bases are making them targets. The long-term US strategy in West Asia is to strengthen Israel as a power hub, ensuring the flow of hydrocarbons through a network of alliances. The author compares US policy to that of the mafia, with Trump playing the role of Al Capone. At the same time, he points out the increasing involvement of Britain in escalating tensions, both in West Asia and Eastern Europe, and the risk of NATO bases making Europe a target as well. Finally, the article refers to the cultural influence of Britain on Israel and support for the Middle East, as well as the growing gap between the elites aligned with the US and the people who are paying the price of war with an increasing cost of living.
