Expensive in the Husk, Cheap in the Flour

Η 7η ημέρα μου στην Κύπρο μου χάρισε αυτήν την υπέροχη θέα μόλις άνοιξα και χθες τα παντζούρια μου. Ένας πύργος φάτσα! Αριστερά του άλλοι δυο. Ο ένας, όπως βλέπετε, υπό κατασκευήν. Under construction, στη δική μας διάλεκτο.
Το πλησιέστερό μου, σε πρώτο πλάνο, είναι σκέτο αριστούργημα όπως διαπιστώνετε. Με τα λευκά, πλαστικά ντεπόζιτά του, τα ηλιακά κάτοπτρα (αν το λέω σωστά…) και last but not least, τις δορυφορικές κεραίες για να βλέπουμε όλα τα σίριαλ….
Πήγα στη Μέσα Γειτονιά να επιδώσω τα διαπιστευτήρια μου, πρώτα στην αγαπημένη μου πεθερά και τον αδερφό μου τον Γιάνγκο, έπειτα στο περίπτερο του συνονόματού μου κ. Τρύφωνα, και έπειτα δίπλα στο «Costa Café» για το American μου.
Α! Και περιμένοντας, «τσίμπησα» και μια ελιωτή.
Αφού τα παρέλαβα όλα αυτά, ζήτησα από τους ευγενέστατους Ινδούς υπαλλήλους που ήταν εκεί, να μου δώσουν και μια χαρτοπετσέτα με την ελιωτή.
«We don’t have», μου απάντησαν.
Ζήτησα και από μια συμπαθέστατη δεσποινίδα στο ταμείο. Επιβεβαίωσε τους Ινδούς.
Εξήλθα εμβρόντητος.
Οικονομία κλήματος, μου είπε ένας φίλος με τον οποίο βρεθήκαμε το βράδυ. «Αν μετρήσεις όλες τις χαρτοπετσέτες που έδινε ως τώρα το κατάστημα, θα καταλάβεις ότι δεν μιλάμε για αμελητέο ποσό».
Πέρασαν κάποια δευτερόλεπτα να χωνέψω την εξήγηση. Αλλά δεν…
«Ας βγάλουν και τα κ…χαρτα από τις τουαλέτες», μου είπα!
Και δεν μου φάνηκε καθόλου απίθανή αυτή η σκέψη.
Η διάθεσή μου έφτιαξε όταν πήγαμε σε ένα κλασικό εστιατόριο της Λεμεσού, το «Φάληρον». Σταθερή αξία. Και εξαιρετικό σέρβις. Έλληνας (παρακαλώ, μην μου το κάνετε «Ελλαδίτης», …, Τούρκος γίνομαι – δεν είμαι ΑΠΟ την Ελλάδα απλώς!) ο επικεφαλής των σερβιτόρων, άψογος στην δουλειά του.
Οι μισθοί των περισσότερων που εργάζονται στην εστίαση, ιδίως δε στην παράδοση παραγγελιών σε σπίτια, είναι πολύ χαμηλοί.
«Ξέρεις πόσα παίρνουν στις χώρες τους;», με μαλώνει ένας.
«Ξέρεις τι θα πάθουν οι επιχειρήσεις σας αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποφάσιζαν μονομιάς να σηκωθούν να φύγουν;».
Πάμε τώρα για σερφάρισμα. Στον άλλο μας κόσμο. Ας προσπαθήσω να περιγράψω μερικές εμπειρίες, σύμφυτες και με το τι αισθάνομαι, και τι νοιώθω.
Συμβαίνει κάτι, κάπου. Κοντά ή μακριά. Πολύ σημαντικό. Ή και λιγότερο σημαντικό.
Αμέσως και αυτομάτως, ο πνευματικός σου εγκλωβισμός στα social media, σε οδηγεί ευθέως σε σχολιασμό.
Το έκανα, ακόμα το κάνω και εγώ.
Γνωρίζοντας πολύ καλά μέσα μου, ότι η δική μου, στιγμιαία αντίδραση και άποψη μπορεί να είναι ατελής, ή και εντελώς αδιάφορη για πολλούς. Για να μην πω και βεβιασμένα ανεπαρκής. Δηλαδή, να της λείπουν αλήθειες.
Το άλλο πάλι, να σε «υποχρεώνουν» στο Διαδίκτυο να πληρώνεις αν δεν θέλεις να βλέπεις διαφημίσεις;
Το ακούω από πολλούς φίλους, αλλά εδώ διαφωνώ με την διαμαρτυρία. Το υλικό που σου προσφέρει είναι, για μένα ανεκτίμητο.
Να! Αυτή την στιγμή που γράφω, ακούω κυρίως, αλλά ρίχνω και τις ματιές μου, στο υπέροχο Κοντσέρτο για Βιολί και Ορχήστρα του μεγάλου Λούντβιχ Φαν Μπεετόβεν, με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης, με μαέστρο τον Αλέν Αλτινόγλου και σολίστ την σπουδαία Αμερικανίδα βιολονίστρια, Χίλαρι Χάαν.
Εύχομαι σε όλες και όλους μια ήρεμη, όμορφη και ευλογημένη Νέα Χρονιά.