The Loneliness of Crossing Impassable Paths

Τα πουλιά, οι πλανήτες, τα κρεβάτια, τα μαξιλάρια, τα λουλατζιά τα χρώματα και ο Χρόνος της Κούλας Σαββίδου… εκεί βρήκα και πάλι διέξοδο σωτηρίας από ένα νοσηρό περιβάλλον εγκλημάτων και φατριών, από ατέλειωτες και φλύαρες αναμεταδόσεις για τον καθένα που κρατά μικρόφωνο και αναλύει το πώς, πού, γιατί… ως να ενδιέφερε γιατί ο δείνα δικός μας ή ο τάδε αλλοδαπός μαχαίρωσε, έσφαξε τον πεθερό ή τη μάνα του, ή τον φίλο του… δεν καταλαβαίνω την ανάγκη δημιουργίας μιας ατμόσφαιρας που τεχνηέντως προσφέρεται από τα ΜΜΕ, κάτι ανάμεσα σε κουτσομπολιό, αρρωστημένη περιέργεια, νοσηρότητα και τροφή σε κάθε περίεργο για λεπτομέρειες και στιγμιότυπα άνομων πράξεων.
Δεν μπορεί αυτό το νοσηρό και το άρρωστο ν’ αποτελεί για μέρες πρώτη είδηση. Το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να τροφοδοτούν τη γενική ανασφάλεια στον τόπο και να προσθέτουν πόντους στον ρατσισμό και τη ξενοφοβία. Ως να μη μας αρκεί ο τρόμος και ο πανικός από τον πλανητάρχη και τις παρέες του και η ηλιακή καταιγίδα που θα πλήξει φαίνεται τη γη.
Βέβαια, θα μου πείτε υπάρχει ένας πολύ εύκολος τρόπος ν’ απέχει κανείς από όλα αυτά. Ούτε ν’ ακούει, ούτε να διαβάζει, ούτε να βλέπει. Να το αφήνει να ξεφουσκώσει και ν’ ασχολείται με αυτά που του προξενούν ηρεμία. Είναι όντως ένας τρόπος. Ο άλλος είναι η αντίδραση γιατί όπως και να το κάνουμε εμείς ζούμε σ’ αυτή την κοινωνία και τη θέλουμε καλύτερη και κυρίως ασφαλέστερη. Θέλουμε να ενημερωνόμαστε για τα σημαντικά, και τα πέριξ, και τα δικά μας. Γνωρίζουμε- και το ζούμε- ότι το κουτσομπολιό και η κλειδαρότρυπα ανεβάζουν πωλήσεις και ακροαματικότητα.
Πλην όμως οι φατρίες του οργανωμένου εγκλήματος δεν βλέπουν τηλεόραση, ούτε διαβάζουν εφημερίδες, για να φοβηθούν από τις εξαγγελίες και κυρίως τις φραστικές απειλές που εκσφενδονίστηκαν τις τελευταίες μέρες.
Υλοποιήστε τα μέτρα, κύριοι, και εξαγγείλετε μετά αν χρειάζεται. Κάνετε τις αναγκαίες επεμβάσεις στις φυλακές που έχουν γίνει το κέντρο του οργανωμένου εγκλήματος γιατί είμασταν ανίκανοι τόσα χρόνια να κάνουμε τα αυτονόητα. Βρέθηκαν ενενήντα τηλέφωνα. Εφαρμόστε το μαυρογέρημο το σύστημα, αλλάξετε τις συνθήκες και μετά δικαιολογημένα, αν χρειάζεται, ανακοινώστε το.
Ποιος ο ρόλος αυτού του είδους της τρομοκρατικής ενημέρωσης; Ας μας απαντήσει η αρχή της δημοσιογραφικής δεοντολογίας! Ποια είναι η στάση τους έναντι των γεγονότων «έκτροπων» τα λέμε τώρα… πώς επηρεάζουν τις συμπεριφορές μας; Τι συναισθήματα προκαλεί ο καταιγισμός λεπτομερειών των πρόσφατων έκτροπων; Η λογική λέει ότι οι ειδήσεις ενημερώνουν για τα δικά μας και τα πέριξ, τα μακρινά και τα κοντινά, βοηθούν στην ανάγνωση των καιρών. Η αληθινή έγκαιρη και έγκυρη πληροφόρηση τροφοδοτεί το μυαλό και συμβάλει στη συνειδητοποίηση για το που ζούμε. Από εκεί και πέρα ο καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Παράλληλα με την ενημέρωση -όχι το κουτσομπολιό που περιγράφει τι είπε και τι είδε η γειτόνισσα – αυτό ας το ξέρει μόνο η Αστυνομία για να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
Αυτό που θέλουμε ν’ ακούμε και να βλέπουμε – όταν είναι αναγκαίο και όχι καθημερινά- είναι ότι αυτός που έχει το γενικό πρόσταγμα ξέρει και κάνει καλά τη δουλειά για την οποία πληρώνεται. Αυτός έχει καθήκον να μας καθησυχάζει χωρίς λεπτομέρειες και παχιά λόγια ούτε για τα πριν του φόνου ούτε για τα μετά, αλλά ούτε για τα μελλούμενα σχέδια του να πατάξει την παρανομία.
Να το κάνει και μετά να μας το ανακοινώσει. Δηλώσεις γίνονται και είναι ανέξοδες, αυτό που θέλουμε είναι το αποτέλεσμα, η απτή απόδειξη ότι αυτός που κάθεται στην καρέκλα και οι παρελκόμενοί του μπορούν.
Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα πρότεινε ανελεύθερη και ελεγχόμενη δημοσιογραφία. Αλλά νισάφι στη μαυρίλα αυτού του τόπου (που αντανακλά πραγματικότητες, δε λέω), αλλά βοηθήστε τον τόπο να την ξεπεράσει. Μην τον βουλιάζετε καθημερινά με ειδήσεις που προκαλούν ακόμη περισσότερο τον τρόμο, την ανασφάλεια και τη ξενοφοβία. Αυτά ως θυμός και αντίδραση για τα τεκταινόμενα.
Και τώρα μια οφειλόμενη επεξήγηση του τίτλου: Των Μοναχικών Διάβαση Αδιάβατων Μονοπατιών. Αυτό κάνουμε καθημερινά, είμαστε μοναχικοί άνθρωποι που διαβαίνουμε καθημερινά με κόπο και μόχθο αδιάβατα μονοπάτια. Είναι όμως τίτλος σειράς έργων της εικαστικού Κούλας Σαββίδου που έφυγε αυτή τη βδομάδα.
Πάλι η τέχνη με βοήθησε να εξέλθω, να κλείσω την τηλεόραση και να δω με τα μάτια της ψυχής μου το έργο της Κούλας Σαββίδου, να θυμηθώ την Diaspro, τον Ιωάννη και τη Χαρά, να χορτάσω το λουλακί χρώμα της ζωής της, να θαυμάσω τα γλυπτά της, να κρυφτώ μέσα στη μαγεία και την πρωτοποριακότητα της τέχνης της, να την ακούσω να παίζει πιάνο ήρεμα, να νιώσω την ανυπαρξία που εκείνη ένιωσε ως άνθρωπος της τέχνης, έτσι όπως απλά και ήρεμα τα εξιστορούσε στον Ανδρέα Πάντζη που σκηνοθέτησε την ταινία.
Όλα αυτά τα εισέπραξα μέσα από τη σειρά των ταινιών του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών που τιτλοφορείται «Art in the city». Μια δουλειά πρωτόγνωρη για τα κυπριακά δεδομένα που τιμά τον πολιτισμό και τον κόσμο του και του προσφέρει, επιτέλους, ύπαρξη και σωστή υπόσταση στη σύγχρονη κυπριακή κοινωνία.
Ελεύθερα, 25.1.2026