When There's a Will, There's a Way: Commentary on Police Action in Larnaca

Του Πατριάρχη
Η αστυνομία την οποία είδαμε τις τελευταίες ώρες, δεν είναι κάποια καινούργια δύναμη που κατέβηκε από τον ουρανό με νέα κράνη και νέες δυνατότητες. Είναι η ίδια αστυνομία με τα ίδια τμήματα, τις ίδιες συνήθειες και την ίδια ιεραρχία, με αυτή του χθες, με αυτήν που ήταν πριν ένα μήνα ή πριν έναν χρόνο. Κι όμως, αυτή η Αστυνομία που δεν μπορούσε να δει τι γινόταν έξω από το παράθυρο της Διεύθυνσης Λάρνακας, έστησε χθες ευρείας κλίμακας επιχείρηση, με έρευνες σε σπίτια και επιχειρήσεις και συλλήψεις 10 ατόμων.
Το ερώτημα δεν είναι αν η επιχείρηση ήταν εντυπωσιακή, αλλά γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε ως εδώ για να απλωθεί το χέρι του νόμου σε πρόσωπα που, όπως λέει ο κόσμος, τα ξέρουν όλοι, αλλά κανείς δεν αγγίζει. Γιατί πριν από έναν μήνα ή πριν από έναν χρόνο δεν υπήρχε η ίδια αποφασιστικότητα, την ώρα που η Λάρνακα βράζει εδώ και καιρό από ιστορίες «προστασίας» και από συμπεριφορές που εκβιάζουν συνολικά τη δημόσια ζωή. Κοινό μυστικό, (που δεν είναι μυστικό), ότι αυτοί οι άνθρωποι φερόντουσαν να κινούν νήματα και να ελέγχουν τα πάντα, απαιτώντας χρήματα για προστασία ακόμα και από περίπτερα. Όλα αυτά σε κοινή θέα, μέρα μεσημέρι με την αστυνομία να δηλώνει ανήμπορή να επέμβει.
Η απάντηση, όσο κι αν ενοχλεί, είναι απλή. Αυτό που φαίνεται να άλλαξε, δεν είναι τα χέρια που περνούν χειροπέδες, είναι το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται προς όλες τις κατευθύνσεις, προς τους αστυνομικούς που παλεύουν στη γραμμή, αλλά και προς όσους κατά καιρούς έμαθαν να διαβάζουν την ατολμία ως άδεια να συνεχίσουν. Ακόμη και οι επίσημες τοποθετήσεις για τα αίτια των επεισοδίων μιλούσαν για απειλές και «παροχή προστασίας».
Αν λοιπόν οι χθεσινές συλλήψεις μας λένε κάτι, είναι ότι δεν υπάρχει «ανίκητο» εγκληματικό δίκτυο. Υπάρχει μια κρατική μηχανή που είτε κινείται είτε βολεύεται στην απραξία. Η απραξία όμως κοστίζει σε φόβο, σε σιωπή, σε χρήμα που αλλάζει χέρια κάτω από τραπέζια, σε γειτονιές που μαθαίνουν να κλείνουν τα μάτια. Όταν η Πολιτεία αφήνει χώρο, κάποιοι τον γεμίζουν και δεν τον γεμίζουν με φιλανθρωπίες.
Η ίδια βούληση που χρειάζεται στους δρόμους, χρειάζεται και πίσω από τους τοίχους των Κεντρικών Φυλακών. Όχι μόνο απέναντι σε προβληματικούς κρατούμενους, αλλά και απέναντι σε προβληματικές πρακτικές, σε ελλείψεις ελέγχου και σε προσωπικό που ενδεχομένως λειτουργεί ως γρανάζι μιας αρρωστημένης κανονικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα των Φυλακών συζητείται ξανά έντονα στη Βουλή, με αναφορές και στην έκθεση της CPT (Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης Μεταχείρισης του Συμβουλίου της Ευρώπης) με τον υπουργό να προαναγγέλλει μέτρα μέχρι το τέλος Μαρτίου, ακριβώς επειδή το οργανωμένο έγκλημα βρίσκει τρόπους να δρα ακόμη κι από μέσα.
Αν θέλουμε κράτος, δεν αρκεί να γίνονται επιχειρήσεις όταν η κατάσταση ξεφεύγει και γίνεται πρώτο θέμα. Χρειάζεται συνέπεια, έλεγχος και επιμονή, γιατί ο υπόκοσμος δεν φοβάται τις ανακοινώσεις.