Έζησε και έφυγε αξιοπρεπής και ουσιαστικός

Η απώλεια του Γιώργου Βασιλείου δεν είναι απλώς μια είδηση για να περάσει σε μια γωνιά στις σελίδες των εφημερίδων ή στα τυπικά ρεπορτάζ της τηλεόρασης και των sites με βιογραφικά στοιχεία και προκάτ δηλώσεις έκφρασης λύπης και εκτίμησης.
Είναι η τελεία που μπαίνει σε ένα μεγάλο κεφάλαιο για μια Κύπρο που κάποτε τόλμησε να κοιτάξει στον καθρέφτη και να αποφασίσει ότι θέλει να γίνει ευρωπαϊκή όταν απέναντι του, είχε στήσει ανάχωμα το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».
Όταν το 1988 εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο ο «άγνωστος» εκατομμυριούχος με το πλατύ χαμόγελο πολλοί πίστεψαν ότι επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα της εποχής. Πλανήθηκαν πλάνην οικτρά. Ο Βασιλείου δεν ήταν ένας ακόμα πολιτικός καριέρας που ανδρώθηκε στους κομματικούς σωλήνες αλλά ένας τεχνοκράτης με ουσιαστική παιδεία και κοσμοπολίτικο αέρα, που κατάλαβε νωρίς ότι η Κύπρος δεν μπορεί να επιβιώσει ως ένα εσωστρεφές νησί της ουτοπίας.
Παρά το γεγονός ότι στηρίχθηκε από την αριστερά η δική του οπτική ήταν βαθιά φιλελεύθερη και εκσυγχρονιστική. Κατάφερε να πείσει ένα ολόκληρο βαλτωμένο σύστημα ότι ο ΦΠΑ η ίδρυση του Πανεπιστημίου Κύπρου και η εισαγωγή σύγχρονων οικονομικών δομών δεν ήταν πολυτέλεια αλλά ανάγκη επιβίωσης. Είχε την ικανότητα να βλέπει πάνω από τα τείχη που ύψωναν οι ιδεοληψίες της εποχής του ψυχρού πολέμου.
Αν σήμερα θεωρούμε την παρουσία μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως κάτι δεδομένο οφείλουμε να θυμόμαστε ότι ο Γιώργος Βασιλείου ήταν αυτός που έβαλε το τρένο στις ράγες. Δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί με τον συντηρητισμό και την καχυποψία απέναντι στη Δύση. Για εκείνον η Ευρώπη δεν ήταν απλώς ένας οικονομικός προορισμός αλλά ο φυσικός χώρος στον οποίο ανήκε η Κύπρος μακριά από ανατολίτικες παλινδρομήσεις και την επιρροή δυνάμεων που ποτέ δεν κατάλαβαν τη δημοκρατική μας φύση.
Ακόμα και μετά την προεδρία του, παρέμεινε ο αιώνιος εραστής της πολιτικής. Πάντα έτοιμος να προσφέρει με την εμπειρία του ως επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας για την ένταξη, αποδεικνύοντας ότι το μέγεθος ενός ανθρώπου δεν κρίνεται από την καρέκλα που κατέχει, αλλά από το έργο που αφήνει πίσω του όταν την αποχωρίζεται.
Θα τον θυμόμαστε για την αστείρευτη ενέργειά του και για το γεγονός ότι δεν έχασε ποτέ την πίστη του στη λογική. Σε έναν τόπο που συχνά βουλιάζει στον συναισθηματισμό και τις θεωρίες συνωμοσίας, ο Βασιλείου ήταν η φωνή του ρεαλισμού και της προόδου. Δεν είχε ανάγκη από ξύλινη γλώσσα και βαρύγδουπες λέξεις για να πείσει. Του αρκούσαν τα επιχειρήματα και εκείνο το χαρακτηριστικό του βλέμμα που έδειχνε ότι πάντα σκεφτόταν το επόμενο βήμα.
Έφυγε πλήρης ημερών έχοντας καταφέρει το πιο δύσκολο, που ήταν να παραμείνει αξιοπρεπής μέχρι το τέλος. Η Κύπρος χάνει έναν από τους ανθρώπους που πίστεψαν πραγματικά ότι μπορούμε να γίνουμε μια κανονική δυτική χώρα.
Καλό ταξίδι Πρόεδρε. Το Πανεπιστήμιο η Ευρώπη και η σύγχρονη οικονομία μας, θα είναι πάντα η δική σου υπογραφή στην ιστορία αυτού του τόπου.