«Αγοράζω, παίρνω, επιβάλλομαι», οι αυταπάτες του «Ανήκομεν εις την Δύσιν»

Του Σεβήρου Κούλα*
Τελικά, δεν χρειάζονται πολλά για να αποκαλυφθεί πόσο επικίνδυνη και αφελής είναι η λογική της «απόλυτης ταύτισης» της Κύπρου με τις ΗΠΑ. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ.
Ο άνθρωπος που ανοιχτά αμφισβητεί διεθνείς συμφωνίες, που αντιμετωπίζει τον κόσμο ως real estate deal, που μιλά για χώρες, λαούς και σύνορα με όρους επιχείρησης και όχι δικαίου, παρουσιάζεται από κάποιους ως «εγγύηση ασφάλειας» για την Κύπρο. Ο ίδιος που κυνικά ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, που ενθάρρυνε πολέμους, που μιλά για «λύσεις» σε προβλήματα που ο ίδιος δημιουργεί.
Η στάση του στο ζήτημα της Γροιλανδίας είναι αποκαλυπτική. Η απαράδεκτη λογική του «αγοράζω, παίρνω, επιβάλλομαι», η περιφρόνηση απέναντι στην κυριαρχία ενός λαού και η συζήτηση που κατά συνέπεια άνοιξε για δημιουργία αμερικανικών βάσεων στα πρότυπα των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο. Δηλαδή περιοχές εκτός εθνικού ελέγχου, ορμητήρια πολέμου, αποικιακά κατάλοιπα στον 21ο αιώνα. Και όταν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι του λένε όχι, η απάντησή του είναι δασμοί, οικονομικά τελεσίγραφα και απειλές.
Κάπως έτσι, φαίνεται ξανά τι πραγματικά είναι και οι αγγλικές Βάσεις στο νησί μας. Όχι «εγγύηση σταθερότητας», αλλά εργαλεία στρατιωτικών και ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Όχι «ασπίδα», αλλά μόνιμη πηγή κινδύνων και εμπλοκής. Όχι παρελθόν, αλλά ζωντανό παράδειγμα του πώς οι «μεγάλες δυνάμεις» αντιλαμβάνονται τα μικρά κράτη: ως χώρο χρήσης, όχι ως κυρίαρχους λαούς. Και τώρα ο Τραμπ, κατά του τι γράφεται, θα μπορεί να προσφέρει το ίδιο «δώρο» στη Γροιλανδία. Βάσεις, έλεγχο, εκμετάλλευση φυσικών πόρων. Και όποιος αντιδράσει, δασμούς και απειλές.
Και εδώ μπαίνει το πραγματικό ερώτημα: όσοι σήμερα προσκυνούν τον Τραμπ και ονειρεύονται την Κύπρο «προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης», έχουν σκεφτεί τι θα γίνει αν αύριο αποφασίσει –με τον δικό του τρόπο– να «κλείσει» το Κυπριακό; Όχι να το λύσει, αλλά να το κλείσει. Με μια απόφαση τύπου «deal», με ανταλλάγματα, με τετελεσμένα. Χωρίς τον κυπριακό λαό. Χωρίς διεθνές δίκαιο.
Η ιστορία δείχνει ξανά ότι η τυφλή πρόσδεση σε ιμπεριαλιστικά κέντρα δεν φέρνει ασφάλεια. Φέρνει εξαρτήσεις και κινδύνους. Η Κύπρος έχει ανάγκη από ανεξάρτητη, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, από λύση του Κυπριακού στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και από απαλλαγή από βάσεις και εγγυήσεις. Όλα τα άλλα είναι αυταπάτες. Και οι αυταπάτες, σε αυτόν τον τόπο, πληρώθηκαν πολύ ακριβά.
*Γ.Γ. ΕΔΟΝ – Υποψήφιος βουλευτής Λευκωσίας ΑΚΕΛ – Αριστερά – Κοινωνική Συμμαχία