Η εισβολή είναι εισβολή και η κατοχή είναι κατοχή

OYAΣΙΝΓΚΤΟΝ – mignatiou@aol.com
Η ανάληψη της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Κυπριακή Δημοκρατία είναι από μόνη της ένα τεράστιο γεγονός, έστω και αν οι γνωστοί ανόητοι της κυπριακής πολιτικής, οικονομικής και δημοσιογραφικής ζωής του τόπου, αδυνατούν να το καταλάβουν: Είτε από κόμπλεξ, είτε από ανικανότητα, είτε επειδή …στενοχωρείται ο ισλαμιστής Ταγίπ Ερντογάν.
Η Κύπρος θα βρίσκεται για έξι μήνες στην κορυφή της Ευρώπης και θα είναι στο επίκεντρο των επαφών με τους φιλικούς, αλλά και τους εχθρικούς «εταίρους» των Βρυξελλών: Είτε πρόκειται για τη σημερινή Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ με τα πάνω και τα κάτω, τα ήξεις και τα αφίξεις, είτε για την επιθετική Κίνα, η οποία απειλεί την Ευρώπη, και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως φίλη χώρα.
Όπως και να έχουν τα πράγματα η Προεδρία θα «τρέχει» την ίδια περίοδο με την προσπάθεια που ξεκίνησε ο Νίκος Χριστοδουλίδης για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και θα ήταν ευχής έργο να συμπέσουν. Αν και η Τουρκία και ο νέος κατοχικός ηγέτης δεν βιάζονται -ο τελευταίος ζει τον μύθο του με βιντεάκια που αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές των οπαδών της «όποιας λύσης», οι οποίοι παθαίνουν -με το συμπάθειο- «ερωτική παράκρουση» όταν τον ακούνε να μιλά κάτω από την παράνομη «σημαία» του ψευδοκράτους.
Το τελευταίο διάστημα μερικοί εκ των εταίρων της Ε.Ε. έχουν ξαναδεί το Κυπριακό υπό άλλο θετικό πρίσμα, και αυτό οφείλεται ειδικά, θα έλεγα, στην πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία τηρεί μία εξαιρετικά ορθή στάση υπέρ του Διεθνούς Δικαίου και εναντίον του …«δικαίου» του ισχυρού. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την γνωστή ηγεσία της Ε.Ε., από τον Αντόνιο Κόστα και την Ούρσουλα φον ντελ Λάιεν μέχρι και την ανεκδιήγητη Κάγια Κάλας, η οποία λόγω της εθνικής της θέσης σέρνει από τη μύτη τους υπόλοιπους Ευρωπαίους σε μία πολύ λάθος πορεία.
Και είναι πέραν του ανεκδιήγητου η εν λόγω κυρία, η Κάλας, διότι οδηγεί την Ευρώπη σε μία πολεμική ετοιμότητα (και κίνηση, θα λέγαμε) εναντίον της Ρωσίας για την Ουκρανία, αλλά αθωώνει την Τουρκία για την εισβολή και την κατοχή σε ένα κράτος-μέλος, την Κύπρο. Η Τουρκία έχει στην πλάτη της και άλλες εισβολές: στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη, ακόμα και στην Αρμενία μέσω του δικτατορικού Αζερμπαϊτζάν.
Όλες οι υποθέσεις αυτές είναι ίδιες: Η εισβολή είναι εισβολή, όπως και η κατοχή είναι κατοχή. Ειδικά οι περιπτώσεις της Ουκρανίας και της Κύπρου έχουν τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά.
Όμως, για την Ουκρανία κινητοποιήθηκε ο οικονομικός μηχανισμός των ΗΠΑ -και ο στρατιωτικός- (επί του προηγούμενου Προέδρου, Τζο Μπάιντεν) και της Ευρώπης. Ενώ για την Κύπρο, η οποία πλέον είναι σύμμαχος και της Αμερικής, η πολιτική των Ευρωπαίων είναι υπέρ ενός απαράδεκτου συμβιβασμού, που θα συνεχίσει τον έλεγχο της Μεγαλονήσου από την κατοχική δύναμη. Αυτό πως συμβιβάζεται με τους κανονισμούς της Ε.Ε.;
Είναι δε χαρακτηριστικό ότι οι σκληροί «ευρωπαϊστές» της Κύπρου και της Ελλάδας, στηρίζουν την απαράδεκτη αυτή πολιτική, στο όνομα ενός διεφθαρμένου νεοφιλελευθερισμού, που συντρίβεται, όμως, από τον μη παραδεκτό εθνικό «εθνικισμό» του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Αυτοί οι δύο κόσμοι θα συγκρουστούν το 2026 τόσο έντονα που θα προκληθούν «ιδεολογικές απώλειες». Τον κόσμο του Αμερικανού Πλανητάρχη τον βλέπουν εντελώς «γυμνό» οι πολίτες ενώπιον τους, διότι δεν κρύβεται. Όμως, ο νεοφιλελευθερισμός των δήθεν σοσιαλιστών και λοιπών αριστερών, είναι ύπουλος. Ο βασικός του στόχος είναι το κράτος-Έθνος. Θέλουν τους Ευρωπαίους πολίτες όργανα του κάθε δισεκατομμυριούχου που σχεδιάζει να ισοπεδώσει τα κράτη, τα φύλα, τους ανθρώπους που αντιδρούν στις νέες ταμπέλες και τις κατηγοριοποιήσεις. Οι νεοφιλελεύθεροι ηττήθηκαν σκληρά στην Αμερική από το κίνημα του Προέδρου Τράμπ, ο οποίος θα επιχειρήσει το ίδιο να κάνει και στην Ευρώπη με τη δημιουργία νέων κομμάτων ή την ενίσχυση σχηματισμών που γεννήθηκαν και ακολουθούν την ιδεολογία του.
Η κυπριακή Προεδρία θα δημοσιοποιήσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα το εθνικό πρόβλημα της Μεγαλονήσου. Κατά καιρούς το έχει θέσει πολύ ορθά ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης. Παραμένει μεν το μοναδικό κράτος-μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και της Ε.Ε. που είναι θύμα της κατοχής της Τουρκίας. Αλλά δεν υπέκυψε στην πολυπληθή και πολύ ισχυρότερη κατοχική δύναμη. Και το κυπριακό κράτος αντέχει για μισό αιώνα και δεν διαλύεται. Αυτή είναι η δύναμη της Κύπρου. Να παραμένει όρθια απέναντι στους Τούρκους ισλαμιστές που προφανώς και στοχεύουν να την κατακτήσουν όλη. Αλλά θέλουν να συμβεί αυτό με κυπριακή υπογραφή.
Στο παρελθόν η Κύπρος είχε τέσσερις Προέδρους, οι οποίοι όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση φώναζαν και κτυπιούνταν ότι μόλις αναλάβουν την εξουσία θα λύσουν το Κυπριακό. Τα ίδια και χειρότερα στην Ελλάδα. Στήριζαν αυτό το απαράδεκτο αφήγημα. Ψηφίστηκαν όλοι από τον λαό και ανέλαβαν. Αλλά ΔΕΝ τόλμησαν να υλοποιήσουν όσα πρέσβευαν. Γιατί; Καθάρισαν τα μάτια τους και είδαν γυμνή την αλήθεια; Ότι η πολιτική που υποστηρίζουν παραδίδει την Κύπρο στην Τουρκία; Δεν την επανενώνει, όπως κοροϊδεύουν τους πολίτες, πόσο μάλλον δεν την απελευθερώνει.
Ο σημερινός Πρόεδρος όταν μιλά για την απελευθέρωση και την επανένωση της Κύπρου, εννοεί κάτι διαφορετικό από αυτό που υποστηρίζει η κυπριακή Δεξιά και η κομμουνιστική Αριστερά. Ξεκαθαρισμένα πράγματα.
Ευχόμαστε να πάει καλά η κυπριακή Προεδρία της Ε.Ε. Πιστεύουμε ειλικρινά ότι είναι μία μεγάλη ευκαιρία για τη δημοσιοποίηση των πραγματικών σχεδίων της Τουρκίας για τα δύο κράτη και την υποταγή της Κύπρου. Ο κ. Χριστοδουλίδης μπορεί και πρέπει να βάλει στη θέση της την ηγεσία της Ε.Ε. και να αποκαλύψει τα απαράδεκτα σχέδια συνεργασίας με την Τουρκία. Θα προσφέρει υπηρεσία και στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Τι να συμβαίνει άραγε στον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ; Γιατί άστραψε και βρόντηξε ο Νικόλας Παπαδόπουλος με αφορμή την ηλεκτρική διασύνδεση (GSI) της Κύπρου και της Ελλάδας. Αφού γνωρίζει τις δυσκολίες. Ξέρει ότι ΔΕΝ ευθύνεται η Λευκωσία. Δεν τον πληροφόρησε κανείς ότι η Τουρκία απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα για τον GSI. Και εντάξει, να δεχθώ ότι έχει δίκιο να φωνάζει… Αλλά γιατί πρέπει να συνεργαστεί με τον αμαρτωλό ΔΗΣΥ; Μήπως είδε το …φως, και αποφάσισε να υποστηρίξει τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, όπως την εννοεί η κ. Αννίτα Δημητρίου; Δεν είναι πια φιλοτουρκική λύση; Με αυτά και με εκείνα θα προσφέρει στο πιάτο το μισό ΔΗΚΟ στο ακροδεξιό ΕΛΑΜ. Εδώ είμαστε και θα τα πούμε το βράδυ των βουλευτικών εκλογών, τον ερχόμενο Μάιο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Εύχομαι στις αναγνώστριες και στους αναγνώστες μας, στις συμπατριώτισσες και στους συμπατριώτες όπου και αν βρίσκονται Καλό Νέο Έτος, υγεία και χαρές σε όλους.
Να το επαναλάβουμε: Όταν οι άνθρωποι έχουμε υγεία όλα τα άλλα θα έρθουν…
Και να θυμίσουμε ξανά ότι η ευχή για Λευτεριά στην Κύπρο μας θα είναι παντοτινή μέχρι να γίνει πραγματικότητα…