Η κανονικότητα περνά από τα οδοφράγματα

Βαλτώσαμε στην πολιτική των οδοφραγμάτων. Αυτή είναι η αλήθεια. Και ας ακούμε πάντα αερολογίες περί σημείων διέλευσης για οικοδόμηση εμπιστοσύνης. Δυο δεκαετίες και βάλε ξέρουμε πια την αλήθεια, μην κοροϊδευόμαστε.
Πόσες δεκαετίες χρειάζονται δηλαδή για να έχουν αποτέλεσμα τα οδοφράγματα; Αν δηλαδή το αποτέλεσμα που θέλουμε είναι η λύση του Κυπριακού. Ο χρόνος είναι εναντίον μας, λένε, όσο καθυστερεί η λύση. Πράγματι. Αλλά δεν ανησυχεί κανένας για το χρόνο που περνά μέσα από το οδοφράγματα. Λες κι αυτά καταργούν την κατοχή, όταν στην πραγματικότητα την ολοκληρώνουν. Η κοινωνικοποίηση της κατοχής. Η κανονικότητα. Αυτό συμβαίνει στην πράξη.
Στη νέα επίσκεψη της Ολγκίν είναι ξανά το ζητούμενο. Και ο νέος Τ/κ εκπρόσωπος, ο Τουφάν Ερχιουρμάν, την απογείωσε την πολιτική των οδοφραγμάτων. Προμετωπίδα της δήθεν διαλλακτικότητας. Υπάρχει, λέει, ανάγκη για ένα δεύτερο σημείο διέλευσης οχημάτων στη Λευκωσία, και εργάζονται πάνω σε έναν χάρτη που στοχεύει σε τέσσερα σημεία διέλευσης, ξεκινώντας από τη Μια Μηλιά και μέχρι το Πυρόι και την Λουρουτζίνα. Για να διευκολυνθούν οι άνθρωποι να κινούνται πιο εύκολα ανάμεσα σε βορρά και νότο. Να αναπτύξουμε κι άλλο το εμπόριο, να καταργήσουμε και τον ΦΠΑ, να ανοίξουμε και τη Μια Μηλιά να περνούν τα φορτηγά με τα εμπορεύματα.
Άλλωστε, ο Ερχιουρμάν είναι σίγουρος, το έλεγε και προχτές: «Το Κυπριακό θεωρείται δικοινοτικό πρόβλημα που στην τρέχουσα συγκυρία, έχει γίνει πιο διεθνές». Κι αφού θεωρείται δικοινοτικό το πρόβλημα, τι άλλο να κάνουμε από το να συζητούμε τα μέτρα που θα φέρουν κοντά τις δύο κοινότητες; Άστε στην άκρη την κατοχή. Αυτό δεν αλλάζει. Ούτε είναι προς συζήτηση. «Για όλους σε αυτή τη χώρα που θέλουν μια λύση, συμπεριλαμβανομένου και εμού, πρέπει να γνωρίζουμε ότι μια λύση εναντίον της Τουρκίας είναι τεχνικά αδύνατη», είπε το νέο ίνδαλμα των πολιτών του ναιναικιστάν. Ποια λύση είναι εναντίον της Τουρκίας, όμως; Η λύση μιας χώρας ανεξάρτητης, ελεύθερης, δημοκρατικής.
Όποια λύση είναι υπέρ των νόμιμων κατοίκων της Κύπρου είναι αυτομάτως εναντίον της Τουρκίας. Άρα; Τι μας μένει να συζητήσουμε; Τα οδοφράγματα. Α, και κάτι ακόμα, το είπε κι αυτό: Ο στόχος του, είπε, είναι πολύ σαφής: «Υδρογονάνθρακες, ενέργεια, θαλάσσιες ζώνες, εμπορικές οδοί, ασφάλεια και ιθαγένεια της ΕΕ: αυτά είναι κοινές αρμοδιότητες που μας αφαιρέθηκαν. Δεν σκοπεύω να ενεργήσω μόνος μου σε αυτούς τους τομείς. Αυτές οι εξουσίες πρέπει να χρησιμοποιούνται από κοινού βάσει της πολιτικής ισότητας».
Πότε τους αφαιρέθηκαν αυτές οι κοινές αρμοδιότητες δεν το διευκρίνισε. Μάλλον θα εννοεί τότε που αποχώρησαν από το κοινό κράτος και έβαλαν σκοπό της ζωής τους να το διαλύσουν. Από τότε που με απόφαση των Ηνωμένων Εθνών την ευθύνη και τη διαχείριση του νόμιμου κυπριακού κράτους την έχουν οι Ελληνοκύπριοι. Δεν τους ενδιέφεραν τους Τ/κ οι κοινές αρμοδιότητες μέχρι που το νόμιμο κράτος που δεν θέλουν, ανακάλυψε ότι υπάρχουν υδρογονάνθρακες, ενέργεια, θαλάσσιες ζώνες, εμπορικές οδοί…
Αλλά και πάλι, δεν θέλουν λύση που θα επαναφέρει τις κοινές αρμοδιότητες. Τις θέλουν χωρίς λύση, με το υφιστάμενο στάτους κβο. Κοινές αρμοδιότητες, ιδίως για τους υδρογονάνθρακες, που δεν θα διαταράσσουν τα κατοχικά τετελεσμένα. Αλλά να εξυπηρετούν ταυτόχρονα και τα πειρατικά συμφέροντα της Τουρκίας. «Θα πρέπει να αξιολογηθούμε από αυτό που κάνουμε εκτός τραπεζιού σχετικά με το αν θέλουμε λύση ή όχι», είπε πάλι ο Ερχιουρμάν και αναφέρθηκε ξανά στη σημασία των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, όπως μας ενημερώνει το ΚΥΠΕ.
Ποιος θα κάνει την αξιολόγηση; Η Ερατώ και ο Κιζίλγιουρεκ; Ή μπορούμε κι εμείς; Η δική μας πάντως, δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Διότι είμαστε βέβαιοι ότι όσα κάνουν και πάνω στο τραπέζι και εκτός τραπεζιού, έχουν ένα μόνο σκοπό: Την κανονικοποίηση της κατοχής. Την αποδοχή της «τδβκ». Τη νομιμοποίηση του παράνομου καθεστώτος. Την υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και μέσω της συνεργασίας «δύο ισότιμων οντοτήτων» και μέσω των οδοφραγμάτων και των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.
Αλλά το Κυπριακό δεν είναι δικοινοτικό πρόβλημα που στην τρέχουσα συγκυρία έχει γίνει πιο διεθνές. Είναι διεθνές πρόβλημα που στην τρέχουσα συγκυρία, και επειδή οι Ε/κ αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, έχει γίνει πιο δικοινοτικό.