Η σύναξη των λαϊκιστών και (πάλι) ο «χρήσιμος» Φειδίας

Του Πατριάρχη
Είναι πλέον προφανές πως η σοβαρότητα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει καταστεί είδος εν ανεπαρκεία. Με πρόσχημα τη συμφωνία Μέρκοσουρ, η οποία αποτελεί ένα σύνθετο γεωπολιτικό και οικονομικό ζήτημα που απαιτεί βαθιά ανάλυση και όχι κραυγές, η ευρωπαϊκή ακροδεξιά αποφάσισε να στήσει ακόμα ένα σόου, καταθέτοντας πρόταση μομφής κατά της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Δεν τους ενδιαφέρει ούτε ο αγροτικός κόσμος, ούτε οι εμπορικές ισορροπίες, αλλά το μόνο που τους νοιάζει είναι να βλέπουν τους θεσμούς της Ευρώπης να βραχυκυκλώνουν, την ώρα που ο πλανήτης φλέγεται. Ξέρουμε ποιοι ωφελούνται από αυτά τα βραχυκυκλώματα. Η Ρωσία, οι ΗΠΑ και η Κίνα.
Για την ιστορία να πούμε για όσους δεν γνωρίζουν πως πριν τρεις μέρες, στην Ασουνσιόν της Παραγουάης, η ΕΕ υπέγραψε αυτή τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, η οποία σέρνεται σε από διαπραγμάτευση σε διαπραγμάτευση, επί ένα τέταρτο του αιώνα και τώρα παρουσιάζεται ως «ιστορική τομή». Από τη μια, πρόκειται για την δημιουργία μιας μεγάλης αγοράς, με πρόθεση να καταργηθούν πάνω από το 90% των δασμών σε βάθος χρόνου, με εμπορικές ροές που ήδη μετριούνται σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ και από την άλλη, υπάρχει ο πραγματικός φόβος ευρωπαϊκών κοινωνιών, ειδικά του αγροτικού κόσμου, για αθέμιτο ανταγωνισμό, για επιβάρυνση του περιβάλλοντος και για «εκπτώσεις» σε πρότυπα παραγωγής
Η πρόταση μομφής από τους «Πατριώτες» και τα λοιπά ακροδεξιά από-κόμματα, δεν αποτελεί κάποια βαθυστόχαστη πολιτική πράξη και πρόκειται εμφανώς για πολιτικό τυχοδιωκτισμό. Σε μια στιγμή που η ΕΕ προσπαθεί να θωρακιστεί απέναντι στον προστατευτισμό των ΗΠΑ, την εξάρτηση από τη Ρωσία και την οικονομική διείσδυση της Κίνας, οι αυτόκλητοι «σωτήρες» των εθνών (τρομάρα τους) επιλέγουν την αποσταθεροποίηση. Και δεν το κάνουν για πρώτη φορά. Το κάνουν με συνέπεια σε κάθε ευκαιρία.
Είναι οι ίδιοι που δεν έχουν να προτείνουν ούτε μια εναλλακτική λύση, παρά μόνο το χάος και το κάνουν με το θράσος εκείνων που γνωρίζουν ότι η πρότασή τους δεν πρόκειται να περάσει, αλλά αρκούνται στα «πυροτεχνήματα» των εντυπώσεων. Αν κάποιος νοιάζεται για τους αγρότες, για το κλίμα, για την ευρωπαϊκή παραγωγή, υπάρχουν σοβαρά εργαλεία σοβαρά. Υπάρχουν τροποποιήσεις, δεσμεύσεις, ρήτρες, αυστηροί έλεγχοι, ακόμη και αίτημα γνωμοδότησης του Δικαστηρίου της ΕΕ, για τη συμβατότητα των συμφωνιών με τις Συνθήκες, θέμα που μπαίνει επίσης σε ψηφοφορία αυτή την εβδομάδα. Αυτή είναι πολιτική. Η πρόταση μομφής είναι άλλο πράγμα και πρόκειται απλώς για απόπειρα να βαφτιστεί η αποσταθεροποίηση ως «πατριωτισμός».
Το πραγματικά εξοργιστικό, όμως, δεν είναι η στάση των επαγγελματιών της ακροδεξιάς, γιατί αυτούς τους ξέρουμε. Το πρόβλημα (και πάλι) για την Κύπρο, είναι ο Φειδίας Παναγιώτου. Ο άνθρωπος που εισέβαλε στην πολιτική ζωή της Κύπρου ως ο «ψηφίστε με γιατί είμαι 24 ετών και κάνω μεσάνυχτα από πολιτική», κατάφερε σε χρόνο ρεκόρ να μετατραπεί στον πιο βολικό συνοδοιπόρο των αντιευρωπαϊκών και ακραίων δυνάμεων της Ευρώπης.
Ο Φειδίας, για ακόμα μια φορά, ταυτίζεται με την ακροδεξιά, όχι γιατί έχει κάποια συγκροτημένη ιδεολογική άποψη για τη Μέρκοσουρ (αμφιβάλλω αν έχει διαβάσει έστω και το προοίμιο της συμφωνίας) αλλά γιατί η πολιτική του επιβίωση τρέφεται από τον λαϊκισμό και την άρνηση των πάντων, αρκεί να εξυπηρετείται η Μόσχα.
Είναι θλιβερό να βλέπεις έναν νέο άνθρωπο, να καταντά δεκανίκι του κάθε Όρμπαν και της κάθε Λεπέν. Η πολιτική δεν είναι challenge στο YouTube, ούτε μια διαρκής αναζήτηση για το ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά «όχι»… χωρίς να ξέρει το «γιατί».
Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να εκπροσωπείται από ευρωβουλευτές που λειτουργούν ως «χρήσιμοι ηλίθιοι» (άποψη του Λένιν για τους υποστηρικτές των σοβιέτ στη Δύση). Το παράδοξο είναι ότι ο Φειδίας το κάνει ταυτιζόμενος πότε με την ακροδεξιά και πότε με την ακροαριστερά, αρκεί να υπονομευθεί η ΕΕ και τα θεσμικά της όργανα.
Η ταύτιση του Φειδία με τις δυνάμεις που επιχειρούν εργολαβικά να αποδομήσουν την ίδια την ύπαρξη της ΕΕ, είναι μια προσβολή στη νοημοσύνη των ψηφοφόρων του και μια ζημιά στην αξιοπιστία της Κύπρου στις Βρυξέλλες.
Αν ο Φειδίας Παναγιώτου θέλει να κάνει καριέρα ως «πολιτικός ακτιβιστής» των άκρων, ας το κάνει. Αλλά ας σταματήσει να υποκρίνεται τον ανεξάρτητο και τον δήθεν αντισυστημικό. Το σύστημα που υπηρετεί αυτή τη στιγμή είναι το πιο παλιό και επικίνδυνο. Είναι το σύστημα του τυφλού λαϊκισμού.
Η Ευρώπη χρειάζεται σοβαρότητα και η Κύπρος χρειάζεται φωνή λογικής. Δυστυχώς, από αυτή τη συμμαχία της ακροδεξιάς με τους «influencers» του πολιτικού τίποτα, λείπουν και τα δύο.