Ιερά Σύνοδος και Τυχικός: Ανυπακοή, ποινές και κρίσιμες αποφάσεις

Σε κομβικό σημείο βρίσκονται οι εξελίξεις γύρω από την υπόθεση του τέως Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, καθώς η Ιερά Σύνοδος καλείται να λάβει αποφάσεις με σαφές κανονικό και θεολογικό βάρος. Τη δική του οπτική κατέθεσε στην εκπομπή Alpha Ενημέρωση ο θεολόγος Γιάννης Αντωνιάδης.
Ο κ. Αντωνιάδης ανέφερε ότι η πρόσκληση για τη σημερινή συνεδρία της Ιερά Σύνοδος ήταν γενική και απευθυνόταν σε όλα τα συνοδικά μέλη, γεγονός που σημαίνει ότι ο Τυχικός θα μπορούσε να παραστεί, εφόσον το επιθυμούσε. Υπενθύμισε μάλιστα ότι ο Αρχιεπίσκοπος είχε αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο συμμετοχής του, υπό την προϋπόθεση κατάθεσης της ζητηθείσας ομολογίας πίστεως, κάτι που –όπως είπε– δεν έγινε μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με τον θεολόγο, η μη συμμόρφωση του Τυχικού στις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου, αλλά και στις τελεσίδικες αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τον Οκτώβριο, συνιστά σαφή στάση ανυπακοής. Ιδιαίτερη κριτική άσκησε στην επιλογή προσφυγής στα πολιτικά δικαστήρια, την οποία χαρακτήρισε άνευ ουσίας και αντικειμένου, επικαλούμενος σχετικό δεδικασμένο του Ανωτάτου Δικαστηρίου που κρίνει ότι τα εσωτερικά εκκλησιαστικά ζητήματα δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του.
Όπως εξήγησε, ενώπιον της Ιεράς Συνόδου τίθενται δύο βασικά ενδεχόμενα: είτε η διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης είτε η επιβολή ποινής λόγω ανυπακοής. Οι ποινές που προβλέπονται είναι η αργία, δηλαδή η αναστολή άσκησης ιερατικών καθηκόντων, ή –ως έσχατο μέτρο– η καθαίρεση. Ο κ. Αντωνιάδης τόνισε ότι κάθε ποινή έχει παιδαγωγικό και ποιμαντικό χαρακτήρα, με στόχο τη διαφύλαξη της ενότητας της Εκκλησίας και την αποτροπή φαινομένων διχασμού ή αποτειχισμού.
Τέλος, αναφέρθηκε και στην πρόταση αλλαγής του καταστατικού χάρτη της Εκκλησίας, ώστε η εκλογή Μητροπολιτών και Επισκόπων να γίνεται αποκλειστικά από την Ιερά Σύνοδο, χωρίς συμμετοχή του λαϊκού στοιχείου – με εξαίρεση την εκλογή Αρχιεπισκόπου. Για να εγκριθεί μια τέτοια αλλαγή απαιτείται πλειοψηφία τριών τετάρτων των συνοδικών μελών, ενώ, όπως σημείωσε, πρόκειται για πρακτική που εφαρμόζεται ήδη στις περισσότερες Ορθόδοξες Εκκλησίες διεθνώς.