Κακοί βαθμοί, παιδιά που απουσιάζουν και ένας… ανεξεταστέος

Βρισκόμαστε στα μέσα Ιανουαρίου, τελειώνει το πρώτο τετράμηνο στη Μέση Εκπαίδευση και για άλλη μια φορά η αξιολόγηση των μαθητών είναι στο επίκεντρο των εκπαιδευτικών μελών της διευθυντικής ομάδας κάθε σχολείου, στο πλαίσιο της διαδικασίας των εξετάσεων και της βαθμολόγησης.
Συζητούνται, μεταξύ άλλων, οι περιπτώσεις εκείνων που απουσιάζουν συστηματικά και ο αριθμός των απουσιών τους, οι καταγγελίες για διάφορα παραπτώματα μέσα στο σχολείο και η πιθανότητα μείωσης της διαγωγής από «κοσμιοτάτη» σε «κοσμία», σε περιπτώσεις σοβαρότερων παραβάσεων. Οι εισηγήσεις καθεμιάς διευθυντικής ομάδας θα παραπεμφθούν στον καθηγητικό σύλλογο που θα συνεδριάσει σύντομα και με ψηφοφορία θα αποφασίσει την τελική «ποινή».
Είμαστε μπροστά σε δύο κόσμους που είναι σε αντιπαράθεση μεταξύ τους; Σίγουρα όχι, θα απαντήσουν οι εκπαιδευτικοί. Θα επιμένουν ότι δεν επιβάλλουν «τιμωρίες», αλλά δίνουν ευκαιρίες βελτίωσης των παιδιών για το δεύτερο τετράμηνο και τους διαμηνύουν ότι οι κακοί βαθμοί και οι απουσίες ανατρέπονται με φιλότιμη δουλειά και με… παρουσίες.
Σίγουρα ναι, θα απαντήσουν τα παιδιά. Θα υποστηρίξουν, μάλιστα, (με δικά τους λόγια…) ότι η …αντικανονική συμπεριφορά τους είναι σε μεγάλο βαθμό η ενστικτώδης αντίδραση στην εξουσία του σχολείου που οι μαθητές την αντιλαμβάνονται ως άσκηση βίας σε βάρος τους…
Πώς θα γεφυρωθεί αυτό το χάσμα και θα έρθουν οι δύο κόσμοι πιο κοντά ο ένας στον άλλο; Δεν ξέρω την απάντηση, ας απαντήσουν με την εμπειρογνωμοσύνη τους εκείνοι που γνωρίζουν. Αλλά έτσι για χάρη της συζήτησης, το πρώτο που έρχεται στο δικό μου μυαλό, αφορά την καταπολέμηση του στίγματος της «αποτυχίας», που είναι ένα άπιαστο και …απραγματοποίητο όνειρο, δεδομένων των συνθηκών του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Μπορούν οι εκπαιδευτικοί να αποδεχτούν ότι η «αποτυχία» είναι σχετική και ότι οι κακοί βαθμοί και οι απουσίες κάποιων παιδιών, είναι ίσως μέρος του δρόμου τους προς την ωριμότητα; Μπορούν τα παιδιά να αναγνωρίσουν αυτό το ανεξερεύνητο κομμάτι του «κακού» τους εαυτού; Ώστε να μη θεωρούν βαρετή την αρετή; Να μη φοβούνται την ευθύνη; Να μην απωθούνται από την ευγένεια; Να μην τα …ξενερώνει η ισορροπία;
Περάσαμε όλοι την εφηβεία …και τη σκληρή διαδικασία της «κατασκευής» του εαυτού μας μέσα από αυτήν, έτσι δεν είναι; Χαμογελώ τώρα που σκέφτομαι εκείνες τις εξετάσεις μου της Φυσικής και της Χημείας στην πρώτη τάξη του Λυκείου. Όπου αντί να λύσω τις ασκήσεις, αράδιασα ένα …φιλοσοφικό κατεβατό εναντίον της …σχολικής καταπίεσης και της αδιαφορίας διευθυντών και καθηγητών!
Ήταν μάλλον ένα κάλεσμα για επικοινωνία. Δεν υπήρξε καμιά ανταπόκριση, εκτός από το ότι με άφησαν, βέβαια, ανεξεταστέο και στη Φυσική και στη Χημεία…