Μονόδρομος για την Κύπρο το Διεθνές Δίκαιο

ΤΟ Διεθνές Δίκαιο τις ημέρας μας αμφισβητείται. Το Διεθνές Δίκαιο τις ημέρες μας βάλλεται. Κι αυτό δεν αφορά μια θεωρητική άσκηση, συζήτηση στη δημόσια σφαίρα, αλλά μια πραγματικότητα, που βιώνουμε συνεχώς. Το βιώνουμε στην πράξη με τη διαχείριση από τους ισχυρούς στα μεγάλα ανοικτά μέτωπα.
ΤΟ πρόβλημα είναι ο τρόπος που επιχειρείται να τύχουν διαχείρισης τα διεθνή προβλήματα. Είναι ο τρόπος που επιχειρείται να ρυθμιστούν οι σχέσεις μεταξύ κρατών και Οργανισμών. Αυτή η τακτική οδηγεί στην υιοθέτηση νέων συμπεριφορών αλλά και νέων προσεγγίσεων ως προς τη δημιουργία καναλιών επικοινωνίας και συνεννόησης.
ΤΟ Διεθνές Δίκαιο διαχρονικά ρύθμιζε τις σχέσεις μεταξύ κρατών και λαών. Καθόριζε τους κανόνες συζήτησης και συνύπαρξης. Σε μια βάση αμοιβαίου σεβασμού, αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού. Δεν ίσχυσαν και δεν ισχύουν πάντα αυτά τα γενικά και καθορισμένα «πρέπει». Η ανθρωπότητα, άλλωστε, ακόμη και στη σύγχρονη ιστορία της βίωσε καταστροφικούς πολέμους.
ΕΙΝΑΙ σαφές πως διαχρονικά η ρύθμιση των διακρατικών σχέσεων, πρωτίστως σε περιόδους ειρήνης, καθόρισαν και το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν τα σύγχρονα κράτη. Την εν πολλοίς συμπεριφορά τους.
ΚΑΤΑ καιρούς όλα αυτά αλλάζουν. Αναλόγως και των συμφερόντων που υπερισχύουν. Για παράδειγμα, οι αντιδράσεις κατά της Τουρκίας, ακόμη και στην περίοδο που αυτή έγινε, το καλοκαίρι του 1974, ήταν χλιαρές. Και όταν ήταν έντονες αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές. Γιατί περιορίζονταν σε καταδίκες και εκκλήσεις.
ΤΟ ίδιο ισχύει και σήμερα, με τους πολέμους, σε διάφορες περιοχές. Και εκεί όπου υπάρχει βοήθεια και αλληλεγγύη, σημαντικά στοιχεία για όσους δέχονται επίθεση, αυτό δεν λειτουργεί αποτρεπτικά για τους επιτιθέμενους.
Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ Δημοκρατία στηρίζεται στο Διεθνές Δίκαιο. Δεν έχει άλλη επιλογή. Ζητά το δίκαιο της κι αυτό όσο και να είναι δύσκολο να γίνει, ως θύμα εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής, θα συνεχίζει να αγωνίζεται. Είναι μονόδρομος.
ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια ως κράτος, του οποίου εδάφη του είναι υπό κατοχή, να κάνουμε εκπτώσεις ή να αποδεχόμαστε τις όποιες διεθνείς «πραγματικότητες» αντιστρατεύονται τις βασικές αρχές δικαίου. Δεν το πράττουμε τούτο και ορθά. Και θα πρέπει να συνεχίσουμε να πράττουμε τούτο.
ΠΕΡΑΣΑΜΕ μέσα από τον Ψυχρό Πόλεμο και αντέξαμε, παρά τις υπονομεύσεις. Θα αντέξουμε και στις λογικές επιβολής που αναπτύσσονται διεθνώς.
ΠΑΡΑ το μικρό μέγεθος της χώρας θα στεκόμαστε, με τις όποιες δυνάμεις διαθέτουμε, έναντι όλων εκείνων που αμφισβητούν ή και βάλλουν κατά του Διεθνούς Δικαίου.