Οι προδιαγραφές του ηγέτη της λύσης

Το εθνικό μας θέμα πάει από το κακό στο χειρότερο. Οι τελευταίες εξελίξεις προδιαγράφουν τη χειρότερη δυνατή έκβασή του. Ο σημερινός Πρόεδρος, αν και φαινόταν ο άνθρωπος που θα έθετε τη λύση του Κυπριακού ως ύψιστή του προτεραιότητα, δυστυχώς αποδεικνύεται από τους χειρότερους στη διαχείρισή του. Οι ενέργειές του και η ρητορική του κάθε άλλο δείχνουν ότι η ύψιστη προτεραιότητά του είναι το εθνικό θέμα. Πρώτα η επανεκλογή του, δεύτερον η διεθνής προσωπική του προβολή και μετα το Κυπριακό.
Ίσως να έχουν δίκαιο όσοι ισχυρίζονται ότι στις πλέον κρίσιμες στιγμές έχουμε τον λάθος ηγέτη. Η Ιστορία αυτό αποδεικνύει. Όταν το 1978 η Δύση είχε δαμάσει την Τουρκία και μας πρότειναν το δυτικό σχέδιο, το οποίο μεταξύ άλλων προέβλεπε την άμεση επιστροφή της Αμμοχώστου, εμείς είχαμε την ατυχία της προεδρίας Σπύρου Κυπριανού. Όταν το 2004 μας πρότειναν το σχέδιο Ανάν, εμείς και πάλι βιώσαμε τον λάθος ηγέτη, Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος, παραπλανώντας και παραπληροφορώντας τον λαό, κατάφερε την απόρριψη του μόνου σχεδίου το οποίο η άλλη πλευρά αποδέχθηκε με συντριπτική πλειοψηφία. Το 2017, όταν φτάσαμε στο παρά πέντε της λύσης, είχαμε την ατυχία που λέγεται Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος όχι μόνο έφυγε από τις συνομιλίες αλλά πρότεινε και την οριστική διχοτόμηση.
Σήμερα, με την εκλογή του Τουφάν Έρχιουρμαν, δυστυχώς βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Σωστός ηγέτης στα κατεχόμενα, λάθος στις ελεύθερες περιοχές. Ένας ηγέτης της λύσης στα κατεχόμενα, ένας απορριπτικός στις ελεύθερες περιοχές. Αν κάποιος δει και καταγράψει τις αντιστοιχίες, μόνον τότε θα αντιληφθεί το δράμα μας. Ντενκτάς στα κατεχόμενα, Γιώργος Βασιλείου και Γλαύκος Κληρίδης στις ελεύθερες περιοχές. Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στα κατεχόμενα, Τάσσος Παπαδόπουλος στις ελεύθερες περιοχές. Ο δειλός Δημήτρης Χριστόφιας στις ελεύθερες περιοχές, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και μετά ο Ντερβίς Έρογλου στα κατεχόμενα. Μουσταφά Ακιντζί στα κατεχόμενα, Νίκος Αναστασιάδης στις ελεύθερες περιοχές. Σήμερα, ο συνετός Τουφάν Έρχιουρμαν στα κατεχόμενα, ο απορριπτικός Νίκος Χριστοδουλίδης στον νότο. Από τα πιο πάνω αποδεικνύεται ότι χρειαζόμαστε άμεσα έναν ηγέτη της λύσης όσο στον βορρά υπάρχει ο Τουφάν Έρχιουρμαν και όσο η διεθνής κοινότητα δείχνει κάποιο ενδιαφέρον για το πρόβλημά μας.
Μετά και τις δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ, Χακάν Φιντάν, η Τουρκία, αν και πιστεύει ότι η ενδεδειγμένη λύση, υπό τας περιστάσεις είναι τα δύο κράτη εντός ΕΕ, ξεκαθάρισε ότι επαφίεται στα μέρη στην Κύπρο το τι θα αποφασίσουν. Σαφής υπαναχώρηση της Τουρκίας από την επιμονή για λύση δύο κρατών.
Μέχρι το 2028 το Κυπριακό θα το διαχειρίζεται ο νυν Πρόεδρος. Αν μέχρι τότε υπάρχει Κυπριακό, τότε ο ηγέτης της λύσης είναι όσον ποτέ άλλοτε αναγκαίος.
Επειδή όλοι δηλώνουν ότι θέλουν λύση, άλλοι χθες και άλλοι πανέτοιμοι εδώ και τώρα, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε επιτέλους τις προδιαγραφές ενός τέτοιου ηγέτη.
Ο ηγέτης της λύσης θα πρέπει να είναι ένας Πρόεδρος με μόνο στόχο τη λύση και επανένωση. Όλα τα άλλα μπορούν να περιμένουν. Όλα τα άλλα αποτελούν παλάτια στην άμμο. Μια κινουμένη άμμο που χωρίς λύση του Κυπριακού δεν γνωρίζεις πού θα σε πάει. Πρέπει να είναι Πρόεδρος μιας θητείας με μόνη φιλοδοξία, όχι την επανεκλογή του αλλά την προεδρία της ομόσπονδου Κύπρου. Ο νέος Πρόεδρος θα πρέπει να σκέφτεται τις επόμενες γενιές και όχι τις επόμενες εκλογές.
Πρέπει να είναι πολιτικός με ήπια ρητορική, έντιμος και σεβαστός, τουλάχιστον από τις δυνάμεις της λύσης. Πρέπει να είναι σοβαρός, εθνικά σωστά σκεπτόμενος και ρεαλιστής.
Πρέπει να είναι σεβαστός στις Βρυξέλλες και στις ΗΠΑ και γνωστός στην άλλη πλευρά ούτως ώστε να τον εμπιστεύονται.
Αν προέρχεται από το ΑΚΕΛ, δεν θα πρέπει να έχει στο ενεργητικό του αντισυναγερμική συμπεριφορά και ρητορική. Αν από την άλλη πρόσκειται στον ΔΗΣΥ, πρέπει να μην έχει επιδείξει στο παρελθόν αντιακελική συμπεριφορά. Τα δύο μεγάλα κόμματα θα πρέπει να επικεντρωθούν σε αυτά που τους ενώνουν, δηλαδή στη ρεαλιστική προσέγγιση στη λύση του Κυπριακού.
Το δε κυριότερο, πρέπει να διατηρεί άριστες και ειλικρινείς σχέσεις με την ελληνική κυβέρνηση και να είναι γνωστός στον ελληνικό πολιτικό χώρο.
Θα πρέπει αποδεδειγμένα, με πράξεις και όχι με λόγια, να είναι συνειδητοποιημένος της ρεαλιστικής σχολής σκέψης και φιλοσοφίας. Αν είναι δυνατόν θα πρέπει στην πολιτική του πορεία να είχε συνεργαστεί με τους κατ’ εξοχήν ηγέτες της λύσης, Γλαύκο Κληρίδη και Γιώργο Βασιλείου.
Πολιτικοί με τα πιο πάνω χαρακτηριστικά υπάρχουν. Το θέμα είναι οι άλλοι πολιτικοί της σωστής φιλοσοφίας στο εθνικό θέμα να παραμερίσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες για το καλό της πατρίδας. Μόνο έτσι αντιμετωπίζεται ο απορριπτισμός και η οριστική διχοτόμηση. Θα πρέπει να αντιληφθούν ότι οι επόμενες προεδρικές εκλογές δεν θα είναι όπως τις παλιές. Εδώ που φτάσαμε, στο και πέντε για μια χαμένη πατρίδα, θα πρέπει οι εκλογές αυτές να είναι εκλογές ειδικού σκοπού και στόχου που δεν είναι τίποτε άλλο από τη λύση και επανένωση.
Δεν υποτιμώ τον πατριωτισμό και τις ικανότητες των άλλων πιθανών υποψηφίων με σωστές θέσεις στο Κυπριακό. Εδώ που φτάσαμε δεν έχει τόση σημασία ποιος θα είναι ο Πρόεδρος, αλλα με ποιους θα συνεργαστεί. Το να παραμερίσεις προσωπικές διαφορές και φιλοδοξίες για τη σωτηρία της πατρίδας, δείχνει ήθος και θάρρος.
Αν στο τέλος επιτευχθεί η εκλογή του σωστού ηγέτη και λυθεί το Κυπριακό, με τη συμβολή όλων, τότε η νίκη δεν θα είναι του συγκεκριμένου προσώπου αλλα όλων και πάνω απ’ όλα της πατρίδας. Άλλωστε, το Κυπριακό δεν μπορεί να είναι υπόθεση του ενός. Ένας σημαίνει κανένας.
Η λύση του Κυπριακού για να επιτευχθεί, εκτός της πολιτικής βούλησης, χρειάζεται ρεαλισμός και θάρρος. Χρειάζεται ο Ε/Κ ηγέτης να προχωρήσει μέχρι το τέλος. Ασφαλώς θα χαρακτηριστεί μειοδότης από τους ψευδοπατριώτες. Θα κατηγορηθεί για εθνική προδοσία. Γι’ αυτό θα πρέπει να μπορεί να κλείνει τα αφτιά του στις φωνές αυτές, στις ύβρεις και στη λασπολογία, γιατί τα αφτιά του θα πρέπει να είναι ανοικτά όταν θα τον δοξάζουν και τιμούν οι επόμενες γενιές. Όταν η Ιστορία θα τον καταγράψει ως τον σωτήρα της πατρίδας, ενώ τους άλλους θα τους καταγράψει με μικρά μαύρα γράμματα σε κάτι υποσημειώσεις, ότι απλά πέρασαν χωρίς όμως να αφήσουν τίποτα το θετικό.
Ασφαλώς έχουμε δύο και πλέον χρόνια μέχρι τις εκλογές του 2028. Είναι πολύ πρόωρο θα έλεγε κάποιος. Όμως, όταν βλέπεις την καταιγίδα να έρχεται θα πρέπει να είσαι προμηθής. Αν τα αποτελέσματα των επόμενων βουλευτικών διαμορφώσουν ένα πολιτικό σκηνικό όπου ο απορριπτισμός θα είναι ο ρυθμιστής για τον Πρόεδρο του 2028, τότε θα είναι πολύ αργά.
Στη μικρή μας πατρίδα χρειαζόμαστε άμεσα έναν μεγάλο πολιτικό. «Οι μεγάλοι πολιτικοί ακούν πριν από τους άλλους το μακρινό χλιμίντρισμα των αλόγων της Ιστορίας», έλεγε ο Όττο Φον Μπίσμαρκ. Αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε. Τον πολιτικό που ακούει το μακρινό χλιμίντρισμα των αλόγων της Ιστορίας και όχι αυτούς που μέχρι σήμερα, αντί να ακούουν, έβλεπαν μόνο τη σκόνη που έμενε πίσω από το πέρασμα των αλόγων.