Ο συνδικαλισμός δεν είναι θράσος και εκβιασμός

Του Πατριάρχη
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Φυτιρής, με την ιδιότητα του απόστρατου υποναυάρχου της Εθνικής Φρουράς και με μια διαδρομή σαράντα χρόνων σε δομές όπου η ιεραρχία δεν είναι διακοσμητική, είπε κάτι αυτονόητο που στην Κύπρο πλέον καταντά να ακούγεται σχεδόν αιρετικό. Υπάρχουν όρια και όποιος τα ξεπερνά θα έχει συνέπειες. Το είπε δημοσίως, με τρόπο καθαρό, υπενθυμίζοντας ότι «πειθαρχημένος είναι αυτός που ακόμη και να διαφωνεί, εκτελεί χωρίς αντιλογία τη διαταγή» και ότι ο συνδικαλισμός είναι δικαίωμα, όχι λευκή επιταγή υπέρβασης κανονισμών.
Το είπε γιατί οι συντεχνίες αντιδρούν στην αλλαγή ωραρίου που ανακοίνωσε ο Αρχηγός Αστυνομίας, Θεμιστός Αρναούτης, με επίκεντρο τη μείωση των ημεραργιών. Η αλλαγή επηρεάζει πάνω από 1.000 αστυνομικούς και η μετάβαση από 12ωρο σε 11ωρο συνδέεται με απώλειες ημεραργιών, με την ηγεσία να επιδιώκει να «κερδίσει» προσωπικό για ενίσχυση της αστυνόμευσης.
Η αντίδραση θα έλεγα πως ήταν αναμενόμενη, καθώς όταν «πειράζεις» το ωράριο, επηρεάζεις μέρος της ζωής αυτών των ανθρώπων. Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι η διαφωνία. Είναι ο τρόπος που την μετατρέπει κάποιος σε δημόσιο εκβιασμό, ιδίως όταν προαναγγέλλονται «μέτρα» με υπαινιγμούς ότι μπορεί να στοχεύσουν ακόμα και την ημέρα της τελετής έναρξης της κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ. Ο πρόεδρος του κλάδου Αστυνομίας της Ισότητας, Νίκος Λοϊζίδης, άφησε να αιωρείται σχεδόν θεατρικά η απειλή, μιλώντας για διαμαρτυρίες «σε σημεία και ημέρες που θα παραξενευτείτε». Είναι προφανές πως η παρέμβαση του Υπουργού είχε ως αποδέκτη τον Πρόεδρο του Κλάδου Αστυνομίας της Συντεχνίας «Ισότητα». Ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής φαίνεται να έχει μπερδέψει τον ρόλο του, θεωρώντας πως μπορεί να θέτει «κόκκινες γραμμές» εκεί που η υπηρεσία θέτει επιχειρησιακούς στόχους.
Η Αστυνομία δεν είναι συντεχνιακό γήπεδο επίδειξης ισχύος. Είναι πειθαρχημένο σώμα ασφαλείας, όχι επειδή το απαιτεί ο εκάστοτε υπουργός, αλλά επειδή το απαιτεί η αποστολή της. Το να μεταφέρεις μια εργασιακή διένεξη στο πιο προβεβλημένο θεσμικό γεγονός της χώρας, μπροστά σε Ευρωπαίους ηγέτες και πρωτόκολλα, δεν είναι «πίεση». Είναι υπονόμευση του ίδιου του κύρους της Αστυνομίας και του κράτους.
Φανταστείτε αν ένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα απειλούσε τον εργοδότη του δημοσίως, με όρους τύπου «θα δείτε τι θα πάθετε και πότε», πιθανότατα θα έπαιρνε δρόμο πριν προλάβει να τελειώσει την πρόταση του. Στο Δημόσιο, ιδίως σε σώματα ασφαλείας, κάποιοι αν και προνομιούχοι συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα σχολιαρόπαιδα. Ανεβάζουν τον πήχη του θράσους και ζητούν χειροκρότημα επειδή δεν έσπασαν την πόρτα, απλώς την κλώτσησαν. Απαιτούν να τους κάνουμε τα χατίρια γιατί κάνουν την δουλειά τους. Μια δουλεία που την επέλεξαν και δεν τους την επέβαλε κανείς. Αν νιώθουν ότι πνίγονται μπορούν να βγουν στην ελεύθερη αγορά και κανείς δεν θα τους εμποδίσει.
Η λύση δεν είναι οι απειλές αλλά να επανέλθει ο συνδικαλισμός στην φυσική του αποστολή, που είναι ο θεσμικός διάλογος και τα ένδικα μέσα, όπως ήδη δηλώνουν ότι θα πράξουν άλλοι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι, λέγοντας πως θα τηρήσουν τις οδηγίες και θα προσφύγουν στα αρμόδια όργανα.
Η Αστυνομία λειτουργεί με κανόνες. Όποιος επιλέγει να φορέσει τη στολή, αποδέχεται εξ ορισμού ότι η προσωπική του άνεση έρχεται σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην ασφάλεια του συνόλου. Αν κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να μετατρέψουν το Σώμα σε ένα απέραντο «παζάρι» διεκδικήσεων, την ώρα που οι προκλήσεις για την ασφάλεια της χώρας είναι πιεστικές, τότε προφανώς βρίσκονται σε λάθος επάγγελμα. Ο Κ. Φυτιρής έπραξε το σωστό.
Η ανοχή στην απειλή και την απειθαρχία είναι ο σίγουρος δρόμος προς τη διάλυση και η κοινωνία δεν αντέχει άλλη διάλυση, ειδικά στον τομέα της ασφάλειας.