Πλήρωσε και εξυπηρετήσου

Του
Κωνσταντίνου Ζαχαρίου
Υπάρχουν σκάνδαλα που σοκάρουν και άλλα που ξεγυμνώνουν τον σαθρό τρόπο άσκησης εξουσίας. Η υπόθεση του σκανδαλώδους βίντεο, με πρωταγωνιστές στενούς συνεργάτες του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δύο κοινοβουλευτικές επιτροπές συνεδρίασαν. Κατατέθηκε τεκμηριωμένη έκθεση από την Ελεγκτική Υπηρεσία με στοιχεία και αποδείξεις. Τέθηκαν ερωτήματα για διαπλοκή, σύγκρουση συμφερόντων και ύποπτες εισφορές. Και το αποτέλεσμα; Καμία ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Καμία διάθεση πραγματικής διερεύνησης.
Το βίντεο, στο οποίο πρώην στενοί συνεργάτες του Προέδρου της Δημοκρατίας εμφανίζονται να εισηγούνται «εισφορές» μετά από κρατικές εξυπηρετήσεις, δεν ήταν μια ατυχής στιγμή. Ήταν ωμή εικόνα συναλλαγής εξουσίας με χρήμα. Και η έκθεση του Γενικού Ελεγκτή επιβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για μοτίβο. Ο ίδιος ο Γενικός Ελεγκτής μίλησε για «αφύσικη, ξαφνική συμπεριφορά». Από το 2023 τα έσοδα του Φορέα πενταπλασιάστηκαν, το 2024 οι δαπάνες τριπλασιάστηκαν και τα έσοδα έφτασαν τα 2,5 εκατ. ευρώ. Μια εταιρεία με συμβάσεις με το κράτος κατέβαλε σχεδόν 700 χιλ. ευρώ. Δύο ναυτιλιακές έδωσαν 1,3 εκατ. ευρώ και πήραν φορολογικές εκπτώσεις έως 30%. Φυσικό πρόσωπο εισέφερε 400 χιλ. ευρώ και λίγο αργότερα έλαβε άδεια για μεγάλη επένδυση. Άλλη εταιρεία, από συμβάσεις της οποίας το κράτος απώλεσε δεκάδες εκατομμύρια, εμφανίζεται ως γενναιόδωρος δωρητής. Αν όλα αυτά δεν συνιστούν σύγκρουση συμφερόντων, τότε ο όρος έχει διαγραφεί από τη δημόσια ζωή.
Η κυβέρνηση απαντά με το γνώριμο «ουδέν μεμπτόν», με λογιστικούς ελέγχους και υπεκφυγές για προσωπικά δεδομένα, αποδίδοντας τα πάντα στην αύξηση των αιτήσεων βοήθειας. Λες και η κοινωνική ανάγκη εξηγεί γιατί συγκεκριμένοι δωρητές με κρατικές σχέσεις άνοιξαν τόσο πρόθυμα τα πορτοφόλια τους. Η τέως πρόεδρος του Φορέα μίλησε για «εργαλειοποίηση» και πολιτική στοχοποίηση του Προέδρου. Απέφυγε όμως να απαντήσει στα κρίσιμα ερωτήματα: Γιατί δεν δημοσιοποιήθηκαν πλήρως τα στοιχεία των δωρητών; Γιατί αγνοήθηκαν οι προφανείς συγκρούσεις συμφερόντων; Γιατί δεν υπήρξε ούτε στοιχειώδης θεσμική εγρήγορση;
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο το τι έγινε, αλλά το τι δεν γίνεται τώρα. Κανένας θεσμός δεν δείχνει διάθεση να πάει μέχρι τέλους. Ο Γενικός Εισαγγελέας, η ΜΟΚΑΣ, η Αρχή Κατά της Διαφθοράς παρακολουθούν αμήχανα. Το Προεδρικό σιωπά. Η κυβέρνηση κλείνει τον Φορέα και νομίζει ότι με αυτό «καθαρίζει» το σκάνδαλο. Όμως οι ευθύνες δεν κλείνουν μαζί με ένα λογαριασμό στην Κεντρική Τράπεζα. Το σκάνδαλο αφορά τον πυρήνα της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Όσο η κυβέρνηση αρνείται καθαρές απαντήσεις και οι θεσμοί διστάζουν, παγιώνεται η εντύπωση ότι το βίντεο δεν ήταν εξαίρεση, αλλά καθρέφτης ενός συστήματος. Η συγκάλυψη δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή. Και εδώ, η σιωπή φωνάζει.