Τα «κρυφά νούμερα» της δημοσκόπησης της RAI

Το χούι του Προέδρου και το «έτα ούλλα τζιαμέ» του Αβέρωφ
Καλή σας μέρα. Πάλι βιάστηκε ο Πρόεδρός μας να πανηγυρίσει. Τι χούι κι αυτό να ενθουσιάζεται με το παραμικρό και να κάνει το τόσο, τόοοσο που θα λέγαμε και με την ανάλογη κίνηση; Πήρε πρόσκληση λέει από τον Τραμπ και βγήκε αμέσως να μας το ανακοινώσει με διακηρύξεις του τύπου «αναγνωρίζεται ο αναβαθμισμένος ρόλος της χώρας μας». Βάλε ρε Πρόεδρε έναν από τους πολλούς παρατρεχάμενους στο προεδρικό να διαβάσει λίγο και τα «μικρά γράμματα» πριν χαρείς τόσο.
- Και τώρα; «Έτα ούλλα τζιαμέ», όπως συνηθίζει να λέει ο Αβέρωφ. Όταν καταλάβαμε περί τίνος πρόκειται, αρχίσαμε τα «μα, εμείς… εν τζιαι…». Τι εμείς, εν τζιαι; Όταν είσαι σοβαρός, λες πρώτα ότι θα μελετήσεις την πρόσκληση και μετά βγάζεις συμπεράσματα για τον αναβαθμισμένο σου ρόλο. Ο Μητσοτάκης, δηλαδή, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι ηγέτες γιατί κράτησαν την επιβεβλημένη (από την πρώτη στιγμή) πισινή; Άσε που όταν προεδρεύεις της Ευρώπης, πρέπει να είσαι διπλά προσεκτικός.
- Αλήθεια όμως, δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να κάτσει να μελετήσει τα… συνοδευτικά για να καταλάβει που το πάει ο Τραμπ και σε ποιες κατηφόρες σπρώχνει όλους; Έχω την εντύπωση ότι όταν ο Νίκος Χριστοδουλίδης πήρε στα τρεμάμενά του χέρια την πρόσκληση Τραμπ θα είπε (λέμε τώρα) «να δω τώρα ποιος θα ξαναμιλήσει για το βίντεο!». Γι’ αυτό θύμωσε όταν του το ξαναθύμησαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
- Πάντως, δεν πάμε καθόλου καλά. Κι όχι μόνο εμείς εδώ στο μικρό βράχο της Μεσογείου, σε ολόκληρο τον πλανήτη. Κυριολεκτικά δεν ξέρουμε κάθε πρωί που ξυπνάμε ποια καινούργια έμπνευση θα περάσει από το μυαλό του παγκόσμιου σερίφη και για ποιον θα χτυπήσει η επόμενη καμπάνα. Τα πράγματα είναι εφιαλτικά και ο κόσμος που ξέραμε -με τα καλά και τα κακά του- καταρρέει. Κι έχουμε ακόμα τρία χρόνια μέχρι να ολοκληρώσει τη θητεία του!
- Η τραγωδία είναι ότι εκτός από μερικά f… off, που του ρίχνουν από διάφορα βήματα, κανείς δεν βγαίνει ανοικτά και να υποδείξει τους κινδύνους για ολόκληρο πλανήτη από τις επιλογές ενός πολιτικά ανισόρροπου. Από τη Ριβιέρα της Γάζας, μέχρι το Ουκρανικό που θα έλυνε σε ένα μήνα, τη μαφιόζικη απαγωγή Μαδούρο, την αυτοανακήρυξή του σαν ηγέτη της Βενεζουέλας, τους βομβαρδισμούς στο Ιράν, τις απειλές για τη Γροιλανδία, την παραλαβή ενός νόμπελ που δεν του ανήκει… μέχρι την κατάργηση του ΟΗΕ και την αντικατάστασή του από μια «εταιρεία» που θα στήσει ο ίδιος! Από που να το πιάσει κανείς αυτό που ζούμε και να μην καεί;
- Για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, ο Ντόναλντ Τραμπ στην ομιλία του στο Νταβός μπέρδεψε, όχι μία ή δύο, αλλά 14 φορές την Ισλανδία με την Γροιλανδία. Έλεγε Ισλανδία και εννοούσε τη Γροιλανδία. Ελπίζω να πρόκειται για τις γνωστές γκάφες του Αμερικανού Προέδρου και να μην έβαλε στο μάτι και την Ισλανδία τώρα που είδε το χάρτη της περιοχής.
- Αλλάζουμε θέμα. Άρχισαν τα όργανα λοιπόν για τις βουλευτικές εκλογές του Μαίου. Και, προσωπικά, δεν ξέρω αν οι εξελίξεις που προδιαγράφονται είναι για γέλια ή για κλάματα. Γιατί μπορεί να γελά κανείς όταν ακούει wannabe υποψήφια του Φειδία να λέει ότι παρακολουθεί «επισιτιστικές σπουδές» και αυτός να διερωτάται τι είναι αυτό και εάν έχει σχέση με τους σεισμούς, αλλά όταν όλος αυτός ο αχταρμάς καταλήξει στη Βουλή, μάλλον για κλάματα θα είμαστε. Όλοι μας.
- Πάντως, ως κυπριακή κοινωνία θα πρέπει μάλλον να ξαπλώσουμε ομαδικά στο ντιβάνι του ψυχολόγου. Διότι, εντάξει, σπάσαμε την πλάκα μας στις Ευρωεκλογές, στείλαμε τον Φειδία στις Βρυξέλλες, είδαμε εκεί τα καραγκιοζιλίκια του και τώρα ετοιμαζόμαστε να στείλουμε και στη Βουλή τους εκλεκτούς του που πέρασαν από την πασαρέλα των ανεκδιήγητων poadcasts. Είναι δε εκπληκτικό ότι στο ερώτημα της δημοσκόπησης της RAI για το ποιο κόμμα έχει τις καλύτερες θέσεις σε μια σειρά από ζητήματα (Οικονομία, Κυπριακό, Μεταναστευτικό, Διαφθορά, Παιδεία, Υγεία κτλ), η «Άμεση Δημοκρατία» καταγράφει σε όλα σχεδόν ένα 2-3%. Κάτι σαν «δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι… (η επιλογή δική σας)».
- Εδώ, θα μου πείτε, έγιναν πρώτα ονόματα η Νικολέττα Τσικκίνη του Οδυσσέα και η Annie Alexui και διερωτόμαστε για τον Φειδία που στο κάτω-κάτω έπιασε πρώτος το νόημα του «πουλάω τρέλα»; Θα το πω κι ας ακουστεί όπως θέλετε: Τα social media είναι σαν τον κομμουνισμό. Και τα δύο είναι καλά, θέλουν όμως έναν άλλου τύπου άνθρωπο για να τα υπηρετήσει.
- Και αφού αναφερθήκαμε στη δημοσκόπηση της RAI, να σας πω κάτι μεταξύ μας. Κατάφερα να τρυπώσω στα γραφεία του Alpha και να «κλέψω» ορισμένα ενδιαφέροντα και μη δημοσιευμένα στοιχεία. Πάμε να δούμε λίγο τα «κρυφά νούμερα» της έρευνας.
- Να αρχίσουμε πρώτα με το ΔΗΚΟ που τα νούμερα είναι σαν να λένε «Που πας ρε Νικόλα;». Κι αυτό γιατί οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι οι πιο πιστοί στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη. Στη Γενική ικανοποίηση το 62% δηλώνει πολύ ή αρκετά ικανοποιημένο. Στην Εσωτερική Διακυβέρνηση το ποσοστό αυτό είναι 60% ενώ στην Εξωτερική Πολιτική εκτοξεύεται στο 74%. Άντε να φύγεις τώρα πρίγκιπα.
- Για να καταλάβετε τι λέμε, οι ψηφοφόροι του Νίκου Χριστοδουλίδη στις τελευταίες προεδρικές είναι λιγότερο ικανοποιημένοι. Γενικά ικανοποιημένο είναι το 53%, στην εσωτερική διακυβέρνηση το 47% και στην εξωτερική πολιτική το 68%.
- Κύμα ανανέωσης λέει ότι θα φέρει το ΑΛΜΑ του Οδυσσέα, μόνο που η πιο ισχυρή του ηλικιακά ομάδα είναι αυτή των 60-69 χρόνων με ποσοστό 15%. Σε αντίθεση με τον Φειδία που η ισχυρή ηλικιακή του ομάδα είναι οι των 30-39 χρόνων (11%). Το δε ΕΛΑΜ, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, έχει την ισχυρή του ομάδα (17%) στις ηλικίες 18-29.
- Καλά, τα δύο μεγάλα κόμματα πήραν από καιρό σύνταξη. Η ισχυρή ηλικιακή ομάδα του ΔΗΣΥ είναι οι 70+ (24%) και η ίδια του ΑΚΕΛ (20%)
- Ποια είναι τα πιο «αντιπαθή» κόμματα; Εδώ συμπλέουν ΑΚΕΛ και ΕΛΑΜ συγκεντρώνοντας από 38% αυτών που δηλώνουν ότι «δεν θα τα ψήφιζαν ποτέ».
- Εκείνη η υπόθεση κατά του Μαρίνου Σιζόπουλου στην οποία η Αρχή κατά της Διαφθοράς κατέληξε στο συμπέρασμα για «ενδεχόμενη διάπραξη αδικημάτων που δυνατόν να συνιστούν εκ φύσεως πράξεις διαφθοράς», που βρίσκεται αλήθεια; Καιρός να προχωρήσουν τα πράγματα με την άρση και της ασυλίας τον Μάϊο διότι κάποια στιγμή η ΕΔΕΚ πρέπει να κάνει και τη δική της έρευνα για τον πρώην πρόεδρό της. Μπας και καταλάβει γιατί το 18% των ψηφοφόρων του κόμματος, μετακινήθηκε στο ΕΛΑΜ!
- Το λέγαμε την περασμένη Κυριακή. «Που πας ρε Παπαδάκη;». Τελικά, έριξε τα μαλλιά του πίσω, φόρεσε το πρόσωπο ανάποδα, και πήγε στο ΑΛΜΑ. Και τώρα… Ειρήνη υμίν.
Άντε, καλή Κυριακή και ο Θεός βοηθός.