Το «άλλοθι» της νεότητας και η ύβρις της ελαφρότητας

Του Πατριάρχη
Η χρήση της λέξης «πελλοί» για να περιγράψει κανείς αθλητές με νοητική στέρηση που μετέχουν σε Special Olympics, δεν είναι απλώς ένα γλωσσικό ολίσθημα ή μια «ατυχής έκφραση».
Είναι η ωμή αποτύπωση μιας βαθιάς έλλειψης γνώσης, ευαισθησίας και, κυρίως, μιας νοοτροπίας που θεωρεί τον στιγματισμό ως μέσο επικοινωνιακής διαχείρισης. Ο Φειδίας Παναγιώτου, στο podcast με καλεσμένο τον Λοΐζο Χρυσάνθου, άκουσε για την κατηγορία S14 και θεώρησε εξυπνάδα να πετάξει την ανοησία: «Εν για τους πελλούς είπες;». Η S14, στη διεθνή παραολυμπιακή ταξινόμηση, αφορά αθλητές με νοητική αναπηρία. Δηλαδή ανθρώπους που, πέρα από τη δυσκολία τους, έχουν διανύσει την πιο σκληρή διαδρομή του αθλητισμού.
Την καθημερινή πειθαρχία, τον ιδρώτα, τις μικρές νίκες που δεν γράφονται σε πρωτοσέλιδα και την αντοχή απέναντι σε προκαταλήψεις. Δεν χρειάζεται να έχεις διδακτορικό για να δείξεις σεβασμό. Χρειάζεται στοιχειώδη αγωγή την οποία δεν διαθέτει ο Φειδίας Παναγιώτου. Θα ήταν μεγάλη απαίτηση να αναμένει κάποιος να γνωρίζει μια ειδική κατηγορία αθλητών, όταν δεν γνωρίζει τον πληθυντικό της ευγένειας και απευθύνεται στους πάντες στον ενικό με παροιμιώδη αγένεια και εγκληματική χρήση της ελληνικής γλώσσας.
Όταν ένας άνθρωπος επιλέγεται από 70.000 και πλέον πολίτες για να τους εκπροσωπήσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παύει να λειτουργεί ως ιδιώτης ToyTuber, καθώς κάθε λέξη του ζυγίζεται και κάθε αναφορά του αντανακλά το επίπεδο του πολιτικού πολιτισμού αυτών που τον εξέλεξαν.
Το να απευθύνεται κανείς με τέτοια ελαφρότητα σε συνανθρώπους μας, οι οποίοι μαζί με τις οικογένειές τους δίνουν καθημερινά έναν τιτάνιο αγώνα για υπέρβαση και αξιοπρέπεια, δείχνει πλήρη αδυναμία κατανόησης του ρόλου του. Η άρνηση ή η αδυναμία του να ζητήσει μια ειλικρινή συγγνώμη, επιβεβαιώνει πως ο Φειδίας Παναγιώτου δεν αντιλήφθηκε ποτέ τη βαρύτητα του ατοπήματός του.
Δυστυχώς, η περίπτωση των αθλητών δεν είναι μεμονωμένη. Στο ιστορικό του, έχουν καταγραφεί και άλλες «μεγάλες στιγμές» όπως η απαξιωτική αντιμετώπιση συγγενών αγνοουμένων που κουβαλούν τον πόνο μισού αιώνα και η πλήρης αναλγησία για τα απαχθέντα παιδιά της Ουκρανίας, για τα οποία ψήφισε να παραμείνουν αιχμάλωτα με τους απαγωγείς τους.
Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, η απάντηση του κινείται μεταξύ της άγνοιας και της προσπάθειας να υποβαθμιστεί η ουσία του προβλήματος.
Το επιχείρημα ότι είναι «νέος και μαθαίνει» έχει αρχίσει να εξαντλείται πια. Το νεαρό της ηλικίας του μπορεί να δικαιολογήσει μια απειρία στις διαδικασίες, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο άλλοθι για την προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η ωριμότητα δεν κρίνεται από την ημερομηνία γέννησης, αλλά από τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο. Όσο ο Φειδίας συνεχίζει να επενδύει στην ελαφρότητα, τόσο θα αποδεικνύει ότι η έδρα στις Βρυξέλλες απαιτεί κάτι περισσότερο από «views» και «likes». Απαιτεί ήθος και γνώση.
Για να τελειώνουμε. Οι αθλητές αυτοί δεν είναι «πελλοί». Είναι μαχητές της ζωής και «πελλός» (με την έννοια της ελαφρότητας και της απερισκεψίας) είναι μόνο όποιος θεωρεί ότι μπορεί να τους προσβάλλει χωρίς συνέπειες, οχυρωμένος πίσω από μια πρόσκαιρη δημοφιλία.