Το αστικό κράτος χωρίς φίλτρα

Του Γιάννη Κακαρή
Ακόμα και αν δεχτούμε ότι ισχύει το κυβερνητικό αφήγημα περί κακόβουλου βίντεο, ύπαρξης υβριδικού πολέμου σε βάρος της κυβέρνησης και της Κυπριακής Δημοκρατίας, ξένου δάχτυλου και σκοπιμοτήτων, η ουσία παραμένει.
Περιγράφεται ένας μηχανισμός διακίνησης μαύρου χρήματος από επιχειρηματίες προς το Προεδρικό, με σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Χρήματα τα οποία χρησιμοποιούνται στην προεκλογική εκστρατεία για την αναπαραγωγή των ίδιων σχέσεων και του ίδιου μηχανισμού.
Η αυθεντικότητα των όσων έχουν βγει από τα στόματα των πρωταγωνιστών δεν έχει αμφισβητηθεί. Σύμφωνα με τον Μιχάλη Σιριβιανό, επιστημονικό συντονιστή του “Fact Check Cyprus”, Κοσμήτορα Σχολής Μηχανικής και Τεχνολογίας στο ΤΕΠΑΚ, «στα λεγόμενα, στην εικόνα και στον ήχο του βίντεο δεν υπάρχει καμία παρέμβαση τεχνητής νοημοσύνης». Ο ίδιος επεσήμανε επανειλημμένως, επί λέξει, πως «ό,τι ακούγεται, λέξη προς λέξη, έχει ειπωθεί από φυσικά πρόσωπα και όχι από τεχνητή νοημοσύνη».
Η φράση “It’s like my girlfriend” που εκστόμισε ο «εθνικός μας εργολάβος» Γ. Χρυσοχός της Cyfield έχει ήδη κάνει τη δική της «καριέρα» στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, καθώς παραπέμπει συνειρμικά στη φράση “This is Cyprus”, άλλου κεφαλαίου του ίδιου βιβλίου. Εξίσου αποκαλυπτική είναι η φράση που προηγήθηκε, κατά την οποία –σύμφωνα με τον Γ. Χρυσοχό– η σχέση του με τον Νίκο Χριστοδουλίδη είναι «ένα από τα μεγαλύτερα “assets” που έχουμε». Με απλά λόγια, αποκάλεσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας περιουσιακό του στοιχείο, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι μπορεί να τον χειρίζεται κατά το δοκούν, ότι εκτελεί τις εντολές του και ότι του ανήκει.
Οι δύο αυτές φράσεις εμπεριέχουν ολόκληρη την ταξική αλήθεια, χωρίς ωστόσο να προκαλούν έκπληξη. Επιβεβαιώνεται, για ακόμη μία φορά, ότι το αστικό κράτος δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο για έναν επιχειρηματία και για έναν άνθρωπο του μεροκάματου.
Το κεφάλαιο έχει άμεση πρόσβαση και επαφή με τις κυβερνήσεις. Για τα θέλω του παρακάμπτονται/επισπεύδονται διαδικασίες και γίνονται τα στραβά μάτια. Έπεσαν και οι μάσκες για το μηχανισμό μέσα από τον οποίο γίνονται τα πάρε δώσε. Το όνομα αυτού: Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη. Μεμονωμένες «παραφωνίες» επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Από την άλλη, ο μεροκαματιάρης πρέπει να περιμένει για μήνες να λάβει ένα απλό επίδομα, να χάνεται στην κυβερνητική γραφειοκρατία και να μη λαμβάνει καμία ανταπόκριση στις κλήσεις.
Βεβαίως, για τη διαπλοκή και τη διαφθορά ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό προσωπικό της χώρας, η κυβέρνηση και οι επιλογές που κάνουμε στην κάλπη. Όπως επίσης, επιβάλλεται να γίνει κάθε προσπάθεια για αντιμετώπισή τους. Ωστόσο, δεν μπορούμε να βλέπουμε τα προβλήματα ανεξάρτητα από τις υλικές συνθήκες που τα γεννούν. Κάτι τέτοιο αποπροσανατολίζει από την ουσία και δημιουργεί αυταπάτες περί εξάλειψης των παθογενειών του συστήματος, χωρίς να επιβάλλεται η ίδια η κατάργησή του.