Το σπίτι της γιαγιάς, η μνήμη και η σιωπή του Κράτους

Δεν ζητά πολυτέλειες. Δεν ζητά προνόμια. Ζητά ένα σπίτι. Όχι οποιοδήποτε σπίτι, αλλά εκείνο στο οποίο έζησε η γιαγιά του μέχρι το 2007. Ένα σπίτι που από τότε παραμένει άδειο, κλειστό, σαν να περιμένει. Για τον 45χρονο διαζευγμένο εκπαιδευτικό και συγγραφέα από την Πάφο, το συγκεκριμένο τουρκοκυπριακό σπίτι στην κοινότητα της Αγίας Βαρβάρας δεν είναι απλώς μια στέγη. Είναι μνήμη, ρίζα, κομμάτι ζωής.
Από τον Δεκέμβριο του 2022 δίνει έναν άνισο αγώνα με τη γραφειοκρατία. Όπως ο ίδιος αναφέρει, το σπίτι πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες στα χέρια ξαδέλφου του , ο οποίος δεν το χρησιμοποίησε ποτέ ούτε προχώρησε σε οποιαδήποτε επιδιόρθωση. Στην ουσία, η τελευταία που έζησε εκεί ήταν η γιαγιά του.
Ο ξάδελφος του δήλωσε πως δεν ενδιαφέρεται πλέον για το ακίνητο, οι δυο τους μετέβησαν στη Μέριμνα με σκοπό τη μεταβίβαση του σπιτιού. Η απάντηση, ωστόσο, ήταν ένα ξερό «όχι». Από τότε ξεκινά ένας φαύλος κύκλος αναμονής και υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα. «Να κοιτάζεις κάθε βδομάδα τη σελίδα», του είπαν αρχικά. Μετά ήρθαν οι δημοτικές εκλογές, όλα «πάγωσαν».
Του είπαν να επανέλθει τον Ιούνιο, τον Σεπτέμβριο, τον Δεκέμβριο, τον νέο χρόνο. Ο χρόνος περνά, το σπίτι μένει άδειο, και η απάντηση παραμένει η ίδια: «Δεν υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο». Ο 45χρονος απέστειλε δύο επιστολές στον τότε διευθυντή της Υπηρεσίας Τουρκοκυπριακών Περιουσιών στη Λευκωσία. Η δεύτερη απάντηση ήταν λιτή και αποκαρδιωτική. Την ίδια ώρα, όπως ο ίδιος καταγγέλλει, σπίτια δίνονταν «εκεί που ήθελαν», με διαδικασίες «κάτω από το τραπέζι». Επιστολή στάλθηκε και στον Υπουργό Εσωτερικών, επικοινωνία έγινε και με την Πρόεδρο της Βουλής και τους συνεργάτες της. Ουσιαστική ανταπόκριση, όμως καμία.
Στην Πάφο, η Διευθύντρια της αρμόδιας υπηρεσίας φέρεται να αρνήθηκε ακόμη και να παραλάβει την αίτηση και την επιστολή του, επαναλαμβάνοντας πως «δεν υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο». Μέχρι το τέλος του 2024, ο ίδιος και η μητέρα του επισκέφθηκαν τα γραφεία της Μέριμνας περισσότερες από 15 φορές. Κάθε φορά, η ίδια φράση, όμως «Αφήστε τα στοιχεία σας, θα σας πάρουμε τηλέφωνο σύντομα». Το τηλέφωνο δεν χτύπησε ποτέ. Ακόμη και η επικοινωνία με την Πρώτη Κυρία της Δημοκρατίας τον οδήγησε πίσω στο ίδιο σημείο, στο Υπουργείο Εσωτερικών. Ένας κύκλος που κλείνει πάντα εκεί όπου ξεκίνησε.
Ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως δεν ζήτησε ποτέ να του παραδοθεί το κλειδί «στο χέρι». Δηλώνει πως γνωρίζει και σέβεται τις νομοθεσίες. «Ζητώ διαφάνεια», λέει, καλώντας τους αρμόδιους να διερευνήσουν το θέμα σε βάθος. Εκτιμά πως με έναν επιτόπιο έλεγχο και τις σωστές διαδικασίες θα μπορούσε να κατοικήσει στο σπίτι της γιαγιάς του.
Ήδη, μετά το Πάσχα, πολιτικός μηχανικός επισκέφθηκε την κατοικία για να ετοιμάσει σχετική έκθεση. Στο μεταξύ, ο 45χρονος πληρώνει 500 ευρώ ενοίκιο τον μήνα για ένα διαμέρισμα. Εργάζεται ως νηπιαγωγός σε προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας, όπως το ολοήμερο σχολείο και το Εσπερινό Γυμνάσιο – Λύκειο, λαμβάνοντας επιδότηση ενοικίου 120 ευρώ.
Τα προγράμματα αυτά διαρκούν 8-9 μήνες τον χρόνο· τους υπόλοιπους μήνες, συχνά μένει άνεργος. Πέρσι δεν είχε καμία σύμβαση, κάνοντας μόνο περιστασιακές αντικαταστάσεις. «Μέχρι τώρα δεν έχω λάβει καμία άλλη βοήθεια από το κράτος», σημειώνει. Αναφέρεται επίσης στο νέο νομοσχέδιο που προβλέπει πως σε περιπτώσεις συγγενών μέχρι τρίτου βαθμού, μια κατοικία μπορεί να παραχωρηθεί απευθείας. «Στην Κύπρο ψηφίζουμε νομοσχέδια αλλά δεν ξέρουμε αν εφαρμόζονται», του ειπώθηκε χαρακτηριστικά. «Περιμένουμε να δούμε».
Και έτσι, ο ίδιος συνεχίζει να περιμένει. Για ένα σπίτι που δεν κατοικείται. Για μια μνήμη που ζητά να ξαναζωντανέψει. Και για ένα Kράτος που, μέχρι σήμερα, παραμένει σιωπηλό. Σαν τον 45χρονο υπάρχουν πολλοί δυστυχώς που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα.