Donald Trump

Πριν λίγες μέρες παρακολουθήσαμε τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να κάμνει δηλώσεις στους δημοσιογράφους μέσα στο ειδικό προεδρικό αεροπλάνο. Με μεγάλη αυταρέσκεια δήλωσε ότι ο στρατός των ΗΠΑ είναι ο καλύτερος στον κόσμο, έχουν την εξαιρετική δύναμη (Delta Force) που μπορεί να απαγάγει προέδρους ενώ κοιμούνται στη χώρα τους. Όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Μας είπε ότι θα πρέπει να επιληφθεί των καταστάσεων σε άλλες πέντε γειτονικές χώρες καθώς και στη Γροιλανδία. Και αυτά καταπατώντας κάθε αρχή των Ηνωμένων Εθνών αλλά παραγνωρίζοντας και το Κογκρέσο από το οποίο δεν πήρε έγκριση πριν κινηθεί κατά της Βενεζουέλας.
Ο 78χρονος πάμπλουτος πρόεδρος των ΗΠΑ, δεν αρκείται με αυτά που έχει αλλά θέλει και άλλα. Δεν συνειδητοποιεί επίσης, ότι ο χρόνος μας στη γη είναι περιορισμένος, δεν θα ζούμε για πάντα. Φυσικά, οι απόγονοι θα επωφεληθούν απ’ αυτά που θα συσσωρευτούν.
Η ιστορία της οικογένειας Tραμπ αρχίζει όταν (1930) η Mary Anne (μετέπειτα μητέρα του Donald) έφτασε ως μετανάστης στη Νέα Υόρκη με την πρόθεση να εργαστεί ως οικιακή βοηθός. Η Mary είχε την τύχη να προσληφθεί στον πύργο της πάμπλουτης οικογένειας Carnegie όπου σύχναζε όλη η καλή κοινωνία. Εκεί η Mary γνώρισε τον 6 χρόνια μεγαλύτερο της, Frederick (Φρέτ) Trump, ένα φιλόδοξο ιδιοκτήτη μιας ακμάζουσας οικοδομικής εταιρείας. Παντρεύτηκαν και έκαναν 5 παιδιά: Maryanne, Frederick (Φρέντι), Elizabeth, Donald, Robert.
Η ψυχολόγος Mary Trump, κόρη του αποθανόντα μεγάλου αδελφού του Donald Trump, Φρέντι, είχε γράψει σχετικό βιβλίο για το θείο της με τίτλο: «TOO MUCH AND NEVER ENOUGH» (πολλά, αλλά ποτέ αρκετά).
Η Mary Trump, δήλωσε προφητικά μετά την ήττα του θείου της από τον Biden, ότι αυτός δεν έχει μάθει να χάνει, δεν πρόκειται να παραδεχτεί την ήττα του και ούτε θα προβεί στις ενδεδειγμένες ενέργειες που εγγυούνται την ειρηνική μετάβαση εξουσίας. Ακολούθησαν τα επεισόδια Καπιτωλίου.
Στο βιβλίο της περιγράφει την άνοδο του θείου της μέσα από την οικογενειακή ιστορία. Όπως γράφει, ο Donald ήταν το αγαπημένο παιδί του δεσποτικού πατέρα του που ανάμενε να παίρνει πάντα αυτό που ήθελε και δεν ανεχόταν καμία διαφωνία ή αντίσταση. Περιγράφει με λεπτομέρεια την απόρριψη, όπως λέει, που βίωνε ο Φρέντι από τον πατέρα του˙ δεν ήταν αυτό που τον ήθελε να είναι ο πατέρας του που εξοργιζόταν μαζί του. Ο πατέρας διέλυσε τον μεγαλύτερο γιο του υποτιμώντας και υποβαθμίζοντας κάθε πτυχή της προσωπικότητάς του και των φυσικών του ικανοτήτων, μέχρι που το μόνο που απέμεινε ήταν η αυτοκατηγορία.
Ο πατέρας, κατά την ψυχολόγο, κατάστρεψε και τον Donald˙ βραχυκύκλωσε την ικανότητα του Donald να αναπτύξει και να βιώσει ολόκληρο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων (π.χ. ενσυναίσθηση), διαστρέβλωσε την αντίληψη του για το γύρω κόσμο.
Στο σπίτι, ο Donald ευχαριστιόταν ιδιαίτερα να πειράζει τον μικρότερο αδελφό του, Ρόμπερτ˙ ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι που δεν κουραζόταν ποτέ να παίζει. Ο Ρόμπερτ ήταν πολύ αδύνατος και ήσυχος και του ήταν πολύ εύκολο να τον βασανίζει. Ο Donald απολάμβανε να επιδεικνύει τη δύναμή του, έστω και μόνο πάνω στον αδύνατο αδερφό του. Δεν έμαθε πειθαρχία και καλούς τρόπους από το σπίτι˙ στο σπίτι έμαθε ότι: αρπάζεις ότι θέλεις με κάθε κόστος, είναι εντάξει να λες ψέματα, το να παραδέχεσαι ότι κάνεις λάθος ή το να ζητάς συγγνώμη είναι αδυναμία. Στο σχολείο έπαιρνε τα παιχνίδια άλλων παιδιών, τα χτυπούσε και τα πείραζε.
Η μητέρα του δεν μπορούσε να τον πειθαρχήσει. Εκτός του ότι βασάνιζε συνεχώς τον μικρότερο αδελφό του, έλεγε ψέματα, δεν απολογείτο για κάτι που έκανε. Το «περίμενε μέχρι να γυρίσει ο πατέρας σου» δεν τον φόβιζε. Έγινε πιο τολμηρός και επιθετικός επειδή σπάνια τον αμφισβητούσε ή τον θεωρούσε υπόλογο το μόνο άτομο στον κόσμο που είχε σημασία – ο πατέρας του. Έγινε αλαζόνας, ως ασπίδα ενάντια στις αυξανόμενες ανασφάλειές του. Όταν ήταν 13 χρονών ο Donald στάλθηκε εσώκλειστος στη Στρατιωτική Ακαδημία (NYMA) της Νέας Υόρκης παρά τις αντιρρήσεις του ίδιου. Τα άλλα παιδιά της οικογένειας αναφέρονταν στο NYMA ως «αναμορφωτικό σχολείο».
Τελικά, μέχρι το 1959, η κακή συμπεριφορά του Donald – καβγάδες, εκφοβισμός, διαφωνίες με τους καθηγητές – είχε ξεπεράσει τα όρια. Η συμμετοχή του πατέρα του στο διοικητικό συμβούλιο του σχολείου είχε συνέπεια ώστε η συμπεριφορά του Donald να παραβλέπεται για περισσότερο χρόνο από ό,τι θα μπορούσε να γίνει ανεκτό διαφορετικά. Όμως, οι προσβολές και τα πειράγματα σε παιδιά που ήταν πολύ μικρά για να αντεπιτεθούν είχαν κλιμακωθεί σε σωματικές συμπλοκές.
Σύμφωνα με τη Μαίρη, ο Donald ήταν πολύ μέτριος μαθητής και ανάγκασε έναν καλό μαθητή, τον Joe Shapiro, να παρακαθήσει τις εισαγωγικές εξετάσεις στο όνομά του. Όπως τον πατέρα του, ο Donald αρέσκεται να ταπεινώνει και εξευτελίζει κάποιον, πιστεύει στην ανωτερότητά του, είναι αδίστακτος, μισογύνης, ρατσιστής, αλαζόνας, σκληρός, ανελέητος, νάρκισσος, πατά επί πτωμάτων για να επιτύχει τον σκοπό του και τιμωρεί όποιον αμφισβητήσει την εξουσία του. Έχει την πεποίθησή ότι οι κανόνες της κοινωνίας δεν ισχύουν γι’ αυτόν και η υπερβολική επίδειξη αυτοεκτίμησης παραμένουν χαρακτηριστικά του.
Αυτά έγραψε η Mary για τον θείο της.
Ο Donald πήρε τη μερίδα του λέοντα από την τεράστια περιουσία του πατέρα του αφήνοντας στην Mary και στον αδελφό της ψίχουλα.
Ο Trump κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος δυο φορές με ένα τέτοιο χαρακτήρα˙ κάποτε θα αποτελέσει αντικείμενο έρευνας πολλών κοινωνιολόγων.