This is Cyprus, Season II: Επ. 1:  «Το Πάθημα δεν έγινε Μάθημα»

Λατρεύω τις ταινίες των αδελφών Κοέν. Και για το έγκλημα, αλλά κυρίως για την ηλιθιότητα που το συνοδεύει. Απόλυτοι ηλίθιοι που δολοφονούν ανθρώπους, κάνοντας τις πιο ανόητες συζητήσεις. Μιλάνε ακατάπαυστα, καυχιούνται, εξηγούν τον εαυτό τους σε ξένους. Και με τη δύναμη που τους παρέχει η παρανομία, καταφέρνουν να έχουν επιρροή.
Ακριβώς εκεί πήγε το μυαλό μου όταν παρακολούθησα το τελευταίο βίντεο που υποτίθεται ότι δείχνει πρόσωπα κοντά στον Πρόεδρο να συζητούν για χρήματα, πρόσβαση και επιρροή. Η καρδιά μου βούλιαξε ξανά στην ντροπή, αλλά το μυαλό μου ταξίδεψε κατευθείαν στο Fargo των Κοέν.
Η πρώτη σκέψη ήταν: ω Θεέ μου, όχι άλλο ένα «This Is Cyprus», από έρευνα του Al Jazeera. Δημοσιογράφοι με κάμερα-κρυφή, προσποιούμενοι ότι ήταν εκπρόσωποι ενός φανταστικού πλούσιου Κινέζου εγκληματία. Ο αξιωματούχος, ο επιχειρηματίας, ο μεσάζων. Όλοι εξηγούν πάνω από ποτά πώς ένας εγκληματίας θα μπορούσε να αγοράσει κυπριακή ταυτότητα και, κατά συνέπεια, υπηκοότητα ΕΕ. Με αντάλλαγμα.
Δεύτερη αντίδραση: σοκ για πράγματα που όλοι ήδη συζητούν. Τρίτη αντίδραση: Μα κανείς δεν έμαθε τίποτα από το πάθημα;
Για την ιστορία. Γεγονός πρώτο: εμφανίζονται άγνωστοι που συστήνονται ως επενδυτές ενδιαφερόμενοι για δραστηριοποίηση στην Κύπρο και αντί να τους παραπέμψουν στην Invest Cyprus, τον αρμόδιο φορέα, τους φιλοξενούν προσωπικά. Γεγονός δεύτερο: Ποζάρουν δίπλα από ποτά. Γιατί στα αλήθεια πίνουν; Το αλκοόλ τους κάνει να μιλάνε ακόμη περισσότερο. Γεγονός τρίτο: αντί να ακούσουν, εξηγούν. Καυχιούνται. Υπερηφανεύονται για τη σχέση τους με την εξουσία. «Είναι φίλος μου». «Μιλάμε όλη την ώρα». «Είμαι πάντα στις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις». «Τους έδωσα 200.000. Ή 20.000». Οι αριθμοί πάνε και έρχονται, το μοτίβο πάντα το ίδιο.
Κι έπειτα το δικό μας μοτίβο. Τρεφόμαστε από τα αφηγήματα και μασάμε ανάλογα με το τι μας ταιριάζει. Ήταν Τεχνητή Νοημοσύνη; Ήταν μονταρισμένο; Ή οι κακοί το έκοψαν και το ένωσαν; Ακολουθούν οι θεωρίες συνωμοσίας. Ήταν εδώ ο Ζελένσκι, άρα πρέπει να φταίει η Ρωσία. Ήταν την επομένη της έναρξης της Προεδρίας μας, άρα πρέπει να φταίνε οι άτιμοι οι Τούρκοι που μας ζηλεύουν . Η λογική έχει πάει περίπατο. Και κανείς δεν ασχολείται με την ουσία. Αν υπάρχει λογοδοσία, ποιος ελέγχει την εξουσία;
Το πρώτο μάθημα για τους συνήθεις υπόπτους, τους άνδρες στα βίντεο, τους αξιωματούχους, τους επιχειρηματίες, είναι: Την επόμενη φορά μιλήστε λιγότερο. Μπορεί να μην τιμωρηθείτε, αλλά στη δημόσια συνείδηση έχετε τελειώσει. Το προφίλ σας είναι λεκιασμένο.
Υπάρχει και για εμάς μάθημα: Οι θεατές στις ταινίες των Κοέν πάντα ξέρουν.
Αφού ξέρεις. Όμως, σβήνεις το τηλέφωνο. Χαμογελάς. Είσαι σκεφτικός. Κουνάς το κεφάλι, δαγκώνεις τα χείλη, ίσως παραμιλάς κιόλας. Τι μέρος είναι αυτό που ζούμε; Η ζωή είναι δύσκολη. Τα χρήματα πάντα λίγα. Πηγαίνεις για ύπνο.
Ε λοιπόν! Γιατί δεν κάνεις κάτι;