Βάναυση παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου

Η ΔΙΕΘΝΗΣ πολιτική δεν ήταν ποτέ πλήρως ευθυγραμμισμένη με το Διεθνές Δίκαιο. Για να είμαστε σωστοί, το Διεθνές Δίκαιο χρησιμοποιείτο και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα κατά το δοκούν. Χρησιμοποιείται όποτε συμφέρει και εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς των ισχυρών. Όταν, για παράδειγμα, παραβιαζόταν από μια μεγάλη δύναμη αντιδρούσε η άλλη και τανάπαλι. Το ίδιο ισχύει και σήμερα. Την ίδια ώρα, παραμένει το σωσίβιο, το στήριγμα των αδυνάτων, που δεν έχουν τι άλλο να επικαλεστούν.
ΕΙΝΑΙ πρόδηλο ότι δεν ζούμε σε έναν «κόσμο αγγελικά πλασμένο». Όποιος έχει διαφορετική αντίληψη, μάλλον δεν έχει συνειδητοποιήσει τις πραγματικότητες. Τι έχουμε σήμερα; Ό,τι είχαμε πάντα, αλλά με διαφορετικούς όρους, μεθόδους και συμπεριφορές. Κι όταν αναφερόμαστε σε συμπεριφορές, εννοούμε πρωτίστως τα όσα λέγει και πράττει ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ. Ο ετσιθελισμός του, η αλαζονεία του ισχυρού, οι απειλές και οι εκφοβισμοί, επικρατούν στη διαχείριση που κάνει ο κ. Τραμπ.
ΜΠΟΡΕΙ κανείς να ισχυρισθεί πως επί της ουσίας δεν αλλάζει κάτι, σε σχέση με το τι γινόταν στο παρελθόν. Εκείνο που διαφοροποιεί σημαντικά τα δεδομένα είναι ο τρόπος που εκφράζονται και προωθούνται πολιτικές. Και ο τρόπος είναι εκτός πλαισίου διπλωματικής συμπεριφοράς και επικίνδυνος. Ενισχύει την αποσταθεροποίηση και τις εντάσεις.
ΟΙ ισορροπίες στη διεθνή πολιτική απαιτούν συνεργασίες. Ακόμη κι όταν οι σχέσεις είναι τεταμένες. Ακόμη κι εάν υπάρχει μια προσπάθεια επικράτησης, οι συνεννοήσεις αποτελούν μέρος του πολιτικού, διπλωματικού παιχνιδιού. Χωρίς να υπάρχουν κανάλια επικοινωνίας και διάθεση για διάλογο, το ρίσκο για τη διεθνή σταθερότητα είναι μεγάλο.
Η ΚΥΠΡΟΣ είναι θύμα των ισχυρών. Δέχθηκε εισβολή το καλοκαίρι του 1974 και έκτοτε η Τουρκία κατέχει εδάφη μας, αλλά το Διεθνές Δίκαιο παραμένει στα αζήτητα. Και παραμένει στα αζήτητα επειδή το επιβάλλει ο ισχυρός, στην προκειμένη περίπτωση η Τουρκία και όσοι την υποστηρίζουν. Ακόμη και όσοι την ανέχονται. Εμείς εδώ στην Κύπρο γνωρίζουμε, άλλωστε, τι σημαίνει διεθνής υποκρισία. Τη βιώνουμε εδώ και πενήντα δύο σχεδόν χρόνια.
ΤΑ συμφέροντα, οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί, η ανακατανομή ισχύος που βρίσκεται σε εξέλιξη, αποτελούν διαχρονικά μια διαδικασία, που εμβολιάζεται ενίοτε από νέες πρακτικές. Ή παλιές, που επανέρχονται εμπλουτισμένες με νέες…ιδέες. Και νέες λογικές.
ΟΛΑ αυτά αντιμετωπίζονται συλλογικά. Μόνο μέσα από τη συλλογική δράση θα αποτραπούν μεθοδεύσεις βάναυσης παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου. Μόνο έτσι θα υπάρχει μια ισορροπία στις διεθνείς σχέσεις.
ΤΟ πρόβλημα είναι πως δεν μπορεί εύκολα να υπάρξει συλλογική δράση. Δυστυχώς τα διαφορετικά συμφέροντα λειτουργούν αποτρεπτικά.