Η μνήμη που δεν σβήνει:16 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή

Η 11η Ιανουαρίου 2010 παραμένει μια από τις πιο σκοτεινές ημερομηνίες της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας. Δεκαέξι χρόνια έχουν περάσει από το παγωμένο εκείνο βράδυ που η είδηση της δολοφονίας του Άντη Κώστα Χατζηκωστή έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, παγώνοντας την κυπριακή κοινωνία και προκαλώντας σοκ και πέρα από τα σύνορα του νησιού. Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Συγκροτήματος «Δίας» και του τηλεοπτικού σταθμού «Σίγμα» δολοφονήθηκε έξω από την οικία του, σε μια πράξη που εξακολουθεί να προκαλεί αποτροπιασμό και αδυναμία κατανόησης ακόμη και σήμερα.
Η είδηση διαδόθηκε με αστραπιαία ταχύτητα σε ολόκληρη την Κύπρο και στο εξωτερικό. Η αίσθηση της απώλειας υπήρξε συντριπτική για την οικογένεια Χατζηκωστή, αλλά και βαθιά συλλογική. Στη θλίψη που ακολούθησε, προστέθηκε η οργή και η αγανάκτηση μιας κοινωνίας που ένιωσε πως έχασε έναν δικό της άνθρωπο. Ο Άντης Χατζηκωστής δεν ήταν μόνο γιος, σύζυγος και πατέρας. Ήταν μια δημόσια φυσιογνωμία με έντονο αποτύπωμα στον χώρο της ενημέρωσης, της επιχειρηματικότητας και της κοινωνικής ζωής του τόπου.
Προσωπικότητα χαρισματική, υπήρξε επιχειρηματίας με όραμα και ξεκάθαρη στρατηγική αντίληψη. Συνδύασε τη διοικητική αποτελεσματικότητα με μια ανθρωποκεντρική φιλοσοφία, κερδίζοντας τον σεβασμό συνεργατών και εργαζομένων. Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν εργοδότη δίκαιο, έναν συνεργάτη έντιμο και έναν πολίτη με έντονη κοινωνική και εθνική συνείδηση. Η παρουσία του στον χώρο των μέσων ενημέρωσης χαρακτηρίστηκε από προοδευτική σκέψη, καινοτομία και προσήλωση στον άνθρωπο.
Για τον Άντη Χατζηκωστή ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά τα χρόνια που ακολούθησαν. Οι αναφορές προέρχονται από πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, φίλους και απλούς πολίτες. Όλοι συγκλίνουν σε μια κοινή διαπίστωση: επρόκειτο για μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, με ευφυΐα, τόλμη και αυθεντικότητα. Έναν άνθρωπο με βαθιά αίσθηση ευθύνης, πατριωτισμό χωρίς επιδεικτικότητα και έμφυτη ικανότητα να εμπνέει.
Συχνά περιγράφεται ως ανθρωπιστής και οραματιστής, ως άνθρωπος της πράξης αλλά και των ιδεών. Ως εθελοντής Καταδρομέας, είχε επίγνωση του καθήκοντος και της αποστολής του. Ως επιχειρηματίας, διακρινόταν για τη δημιουργικότητα, την αποφασιστικότητα και την τελειομανία του. Ως φίλος και συνεργάτης, για την ειλικρίνεια και την ευθύτητά του. Για πολλούς, εξέφραζε το πρότυπο του σύγχρονου Κύπριου Έλληνα που συνδύαζε επιτυχία, αξίες και κοινωνική ευαισθησία.
Δεκαέξι χρόνια μετά, η απουσία του εξακολουθεί να γίνεται αισθητή. Η μνήμη του Άντη Χατζηκωστή παραμένει ζωντανή, όχι ως τυπική επέτειος, αλλά ως διαρκής υπενθύμιση ενός ανθρώπου που άφησε πίσω του έργο, ήθος και παράδειγμα. Η μορφή του, η ευγένεια και το χαρακτηριστικό του χαμόγελο εξακολουθούν να συνοδεύουν όσους τον γνώρισαν και όσους επηρεάστηκαν από την πορεία του. Η ιστορία του δεν ξεχάστηκε και δεν ξεχνιέται. Παραμένει κομμάτι της συλλογικής μνήμης της Κύπρου.