Η πολιτική που χρειαζόμαστε και η εξαπάτηση μας απ’ τους «μέγα ευεργέτες»

Είναι παραδεκτό πως η σκακιέρα στην πολιτική σκηνή του τόπου έχει αλλάξει άρδην, όπως επίσης και το πώς οι ίδιοι πολίτες αντιλαμβάνονται την πολιτική από τις Προεδρικές Εκλογές του 2023 και έπειτα.
Λίγο η έξαρση των σκανδάλων και της διαφθοράς επί της διακυβέρνησης Αναστασιάδη, λίγο τα οικονομικά προβλήματα που βαραίνουν την κοινωνία, λίγο οι κούφιες υποσχέσεις που ακούνε οι πολίτες τα τελευταία χρόνια από τη νυν κυβέρνηση και την προηγούμενη, έφεραν την κοινωνία σε ένα σημείο απαξίωσης της πολιτικής και τις αναζήτησης ηρώων, όπως στις ταινίες του Hollywood, οι οποίοι θα μπουν μέσα στο λεγόμενο σύστημα της πολιτικής και μόνοι τους θα τα ισοπεδώσουν όλα.
Το θυμάμαι λες και ήταν χθες, όπου εκατοντάδες πολίτες κατέφθαναν στο Στάδιο Ελευθερία -για την ανακήρυξη του Νίκου Χριστοδουλίδη στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας- με σημαίες και πλατιά χαμόγελα ζητωκραυγάζοντας που «νίκησαν» το σύστημα και τα διεφθαρμένα κόμματα, διότι κατάφεραν να εκλέξουν ένα νέο, έντιμο Πρόεδρο, ο οποίος δεν δεσμεύεται από κανέναν και ο οποίος θα φέρει καλύτερες μέρες για τις ζωές τους.
Δεν θα σας κρύψω ότι τότε εγώ διερωτώμουν έντονα: από πού στο καλό πηγάζει αυτή η αισιοδοξία; Πού ήταν όλοι αυτοί οι πολίτες τα περασμένα δέκα χρόνια όπου ο ίδιος άνθρωπος ήταν το δεξί χέρι του Νίκου Αναστασιάδη, ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και ως Υπουργός Εξωτερικών. Πραγματικά απορούσα, πώς στο καλό δέκα χρόνια δεν κατάφερε να καταπολεμήσει το σύστημα και ήταν το «πρωτοπαλίκαρο» του Αναστασιάδη και τώρα θα φέρει την επανάσταση ο ίδιος άνθρωπος; Δυστυχώς τρία χρόνια μετά οι απορίες μου εμένα και δεκάδων χιλιάδων άλλων συμπολιτών μου, επιβεβαιώθηκαν. Είναι καλά γνωστό πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που στήριξαν την υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη, νιώθουν πως πιάστηκαν «κορόιδο» της επικοινωνιακής στρατηγικής του νυν Προέδρου της ΚΔ.
Δεν ήταν αυτός τελικά ο «μέγας ευεργέτης» που έψαχναν. Σαφώς και όχι, αφού ο ίδιος ο Χριστοδουλίδης δήλωνε πως είναι ο συνεχιστής των πολιτικών της κυβέρνησης ΔΗΣΥ-Αναστασιάδη, όμως δυστυχώς οι πολίτες τότε δεν τον πίστεψαν και στηρίχτηκαν στο αφήγημα του «καλού παιδιού».
Αντίστοιχη περίπτωση είναι κι αυτή του Ευρωβουλευτή, Φειδία Παναγιώτου, ο οποίος έλεγε στους πολίτες πως όλα τα κόμματα είναι διεφθαρμένα και θα φέρει την αλλαγή, παρόλο που επανειλημμένα παραδεχόταν πως δεν γνωρίζει τίποτα και πως θα μάθει, και να που λίγους μήνες μετά αποδείχθηκε πως όχι μόνο δεν κατάφερε να κτυπήσει το σύστημα αλλά ότι θέλει να γίνει ένα με αυτό δημιουργώντας κι αυτός ένα δικό του κόμμα. Και πώς προέκυψε αυτό; Διότι ο ίδιος θυμήθηκε «τελικά» ότι στην Ευρωβουλή δεν μπορεί να αλλάξει την παιδεία του τόπου κτλ, όπως έλεγε προεκλογικά, και γι’ αυτό αποφάσισε να κάνει ένα νέο κόμμα, με το αφήγημα αυτή την φορά να είναι -μαντέψτε τι;- ότι αυτό το κόμμα θα είναι αλλιώς, θα είναι ένα κόμμα «άμεσης δημοκρατίας». Το θετικό της όλης ιστορίας είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που παραδέχονται ότι τον ψήφισαν για «αντίδραση», όμως δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί που ακόμη και σήμερα πιστεύουν ότι ο νεαρός αυτός είναι ο «μέγας ευεργέτης» και θα φέρει την αλλαγή και στην Κυπριακή Βουλή. Μάλλον είναι τόσο ικανοποιημένοι με το έργο του στην Ευρωβουλή που θέλουν να τον φέρουν και εσωτερική μεταγραφή για να μας «φτιάξει» την πολιτική κι εδώ. Τι το τόσο σπουδαίο έκαναν τελικά όλοι αυτοί που λένε ότι θα καταπολεμήσουν το «κακό σύστημα». Η απάντηση είναι απλή: τίποτα απολύτως.
Το μόνο που έκαναν είναι να γίνουν ακριβώς οι ίδιοι και χειρότεροι με το σύστημα που οι ίδιοι κατηγορούν. Εξάλλου, να μη ξεχνάμε ότι ακόμη και το ΕΛΑΜ, το οποίο σήμερα θέλει να γίνει ΔΗΣΥ στη θέση του ΔΗΣΥ, το ίδιο επίπλαστο αφήγημα είχε όταν έκανε την εμφάνιση του στην πολιτική ζωή του τόπου. Αλλά μετά τη καταδίκη του μητρικού φασιστικού κόμματος-εγκληματικής οργάνωσης της ΧΑ, θυμήθηκαν πως είναι ένα κανονικό συστημικό κόμμα κι αυτοί, με την ελπίδα πως δεν θα τους πάρει κι αυτούς η «μπάλα» όπως τα αδέρφια τους Μιχαλολιάκο. Κασιδιάρη κτλ. Δυστυχώς το όλο ζήτημα δεν μένει εκεί. Όλοι αυτοί οι «Ράμπο» που θα χτυπούσαν το σύστημα, κατάφεραν να γεννήσουν τάσεις, οι οποίες μόνο επικίνδυνες μπορούν να χαρακτηριστούν. Το προβληματικό δε είναι παρόλο που πιάστηκαν όλοι ψεύτες, σήμερα διεκδικούν με αξιώσεις σημαντικά ποσοστά στις επερχόμενες Βουλευτικές εκλογές.
Θα μου πείτε τι σχέση έχουν μεταξύ όλοι αυτοί που προανέφερα; Είναι πολύ απλό, σε όλες τις περιπτώσεις οι πολίτες παρασύρθηκαν από το αφήγημα του «μέγα ευεργέτη» ή του «σωτήρα» που θα κτυπήσει το κατεστημένο, χωρίς καν να αναλογιστούν ή να μελετήσουν τις πολιτικές και τις θέσεις που θέλουν να εφαρμόσουν στη πολιτική ζωή του τόπου. Γι’ αυτό και βλέπουμε σήμερα, με τόσο μεγάλη ευκολία, πολιτικά πρόσωπα να μεταπηδούν από ένα κόμμα σε ένα άλλο, με ακριβώς αντίθετες ή διαφορετικές πολιτικές θέσεις, και να μην γίνονται δέκτες κριτικής. Διότι πολύ απλά καταντήσαμε ως ψηφοφόροι να είμαστε «προσωπολάτρες» και να αγνοούμε τη συνέπεια και την ουσία των πολιτικών θέσεων, οι οποίες στο τέλος της ημέρας είναι αυτές που θα επηρεάσουν αύριο τις ζωές μας. Όσο καλό παιδί κι αν είναι ή νομίζουμε είναι ο Χ πολιτικός, πώς να το κάνουμε διαφορετικά… όταν φεύγει από την ΕΔΕΚ και πάει στο ΔΗΚΟ (για παράδειγμα) ή όταν φεύγει από το ΑΚΕΛ και πάει στο ΑΛΜΑ ή όταν από τον ΔΗΣΥ και πάει στο ΕΛΑΜ, θα εξυπηρετεί άλλες πολιτικές. Πώς να το κάνουμε διαφορετικά, αφού άλλες είναι οι θέσεις του ενός κόμματος και άλλες του άλλου. Και εδώ είναι που τίθεται το ερώτημα: Πώς στο καλό ο ίδιος πολίτης μπορεί να στηρίζει αυτόν τον πολιτικό και στις δύο περιπτώσεις;
Ίσως το κριτήριο να είναι το ρουσφέτι ή η σχέση που έχουν; Αν ναι, τότε αύριο να μη διαμαρτύρεται ο ίδιος ο πολίτης για τα σκάνδαλα και τις κακές συνθήκες διαβίωσης του. Γιατί πολύ απλά και ο ίδιος άθελα του ή μη, γίνεται συνένοχος τις διαιώνισης του προβλήματος αυτού. Και όχι η λύση δεν είναι ούτε το «παιδί» της εγκληματικής οργάνωσης της ΧΑ στην Κύπρο ούτε ο Φειδίας και ο κάθε ένας «φωστήρας» του διαδικτύου. Οι θέσεις, οι πολιτικές και η συνέπεια -αυτών που έχουν θέσεις βέβαια- είναι καταγεγραμμένες εκεί και ο κάθε ένας μας οφείλει να τις μελετήσει, να τις αξιολογήσει ή να τις κρίνει και να πάρει μια υπεύθυνη απόφαση για το ποιος τον εκπροσωπεί και ποιος όχι. Μπορεί εύκολα κανείς να διαπιστώσει ποιο κόμμα εκπροσωπεί τον απλό πολίτη και ποιος εκπροσωπεί τους λίγους και το κεφάλαιο.
Το «αστείο» με τους «μεγάλους ευεργέτες» έχει κουράσει και πλέον έχει πάψει να είναι αστείο. Ή που θα αναλάβουμε ως πολίτες το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί και θα δώσουμε τη δύναμη και την εξουσία σ’ αυτούς που διεκδικούν για εμάς, ή που θα πέσουμε και πάλι στην παγίδα, παρασυρόμενοι από τα αφηγήματα ορισμένων και τις τάσεις της εποχής, και θα δώσουμε δύναμη σε αυτούς που στην τελική νοιάζονται μόνο για τον εαυτούλη τους και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.